Złudne niebo tom 7-9 to kolejny etap niezwykłej historii, która od początku igra z oczekiwaniami czytelnika. Masakazu Ishiguro ponownie zabiera odbiorców do świata pełnego niedopowiedzeń, tajemnic i pytań, na które odpowiedzi pojawiają się bardzo powoli. Czy losy Maru i Kiruko oraz dzieci z Instytutu Takahara w końcu zaczną układać się w większą całość? Ta seria nadal udowadnia, że najlepsze historie science fiction nie zawsze dają łatwe odpowiedzi.
Streszczenie fabuły
W tomach od siódmego do dziewiątego uniwersum Złudnego nieba pęka w szwach pod naporem nagłych ataków i kataklizmów. Instytut Takahara przestaje być bezpieczną przystanią, a jego wychowankowie zostają brutalnie rozproszeni po zniszczonym kraju. Równocześnie Maru i Kiruko kontynuują swoją niebezpieczną podróż w poszukiwaniu mitycznego raju, uciekając przed ścigającym ich Ministerstwem Rekonstrukcji. Obie te narracje z każdym krokiem coraz mocniej zazębiają się, burząc dotychczasowe granice czasowe i geograficzne. Na drodze bohaterów stają zarówno dawni znajomi o zmienionych tożsamościach, jak i przerażające, groteskowe bestie.
TOM 7 – świat pełen sekretów
Największą siłą tego tomu jest sposób prowadzenia dwóch równoległych historii. Z jednej strony mamy Maru i Kiruko, którzy przemierzają zniszczony świat, próbując przetrwać i znaleźć odpowiedzi dotyczące tajemniczego celu swojej podróży. Z drugiej strony obserwujemy dramatyczne wydarzenia związane z Instytutem Takahara, gdzie sytuacja wymyka się spod kontroli. Te dwie narracje początkowo wydają się bardzo odległe, jednak autor coraz wyraźniej pokazuje, że ich połączenie jest nieuniknione.
Historia Maru i Kiruko pozostaje najbardziej klasyczną częścią tomu, ale wcale nie oznacza to, że jest mniej interesująca. Ich podróż nadal ma charakter drogi przez świat po katastrofie, gdzie za każdym zakrętem może czekać nowe zagrożenie albo kolejna osoba potrzebująca pomocy. Maru nadal pozostaje bohaterem pełnym energii i pewnej dziecięcej bezpośredniości, ale coraz częściej widać, że za jego zachowaniem kryje się znacznie więcej. Z kolei problemy Kiruko związane z własną tożsamością, przeszłością i relacją z Maru nadają historii dodatkowej głębi.
Nowa historia związana z Piekłem bardzo dobrze pokazuje charakter świata przedstawionego w Złudnym niebie. To miejsce, gdzie upadek cywilizacji nie oznacza końca ludzkich problemów. Wręcz przeciwnie, w świecie pozbawionym dawnych zasad pojawiają się nowe formy przemocy, wykorzystywania słabszych i walki o przetrwanie. Ishiguro nie przesadza jednak z brutalnością. Największe wrażenie robi nie sama przemoc, ale świadomość, że bohaterowie żyją w rzeczywistości, gdzie człowiek często okazuje się większym zagrożeniem niż potwory. Równie ciekawie wypada część dotycząca Instytutu Takahara. Wydarzenia po ataku całkowicie zmieniają sytuację dzieci, które do tej pory żyły w pozornie bezpiecznym świecie. Nagle okazuje się, że miejsce nazywane rajem było tylko kolejną warstwą większej tajemnicy.
Bardzo podoba mi się sposób, w jaki autor przedstawia dzieci z Instytutu. Nie są one tylko elementem zagadki, ale pełnoprawnymi bohaterami, których los naprawdę zaczyna interesować. Ich zdolności, relacje i próby odnalezienia się w nowej rzeczywistości sprawiają, że fragmenty poświęcone Instytutowi należą do najmocniejszych momentów tomu.
Rysunki Masakazu Ishiguro ponownie świetnie współgrają z klimatem opowieści. Autor nie stawia na przesadnie efektowne kadry, ale bardzo dobrze buduje przestrzeń i atmosferę opuszczonego świata. Ruiny, pustkowia i pozostałości dawnej cywilizacji mają własny charakter. W wielu scenach można niemal poczuć ciszę tego świata, w którym natura powoli odzyskuje teren zabrany kiedyś przez ludzi.
Jednocześnie trzeba przyznać, że siódmy tom może być dla części czytelników wymagający. Ilość nowych informacji, zmian perspektywy i niedopowiedzeń sprawia, że łatwo zgubić pewne szczegóły. To manga, która wymaga skupienia i nie pozwala na szybkie przejście przez kolejne strony bez zastanowienia.
TOM 8 – stopniowe łączenie większej układanki
Ósma odsłona serii to moment kiedy powoli zaczyna łączyć elementy swojej rozbudowanej historii, ale robi to w taki sposób, że każda odpowiedź natychmiast prowadzi do następnej zagadki.
Po wydarzeniach z poprzedniej części świat bohaterów ulega dalszym zmianom. Instytut Takahara, który przez wiele tomów był jednym z najważniejszych elementów całej opowieści, przestaje istnieć jako zamknięta przestrzeń. Dzieci, które wcześniej żyły w kontrolowanym środowisku, muszą odnaleźć się w rzeczywistości, której zupełnie nie znają.
Ishiguro świetnie pokazuje różnicę pomiędzy tym, co dzieci znały, a tym, czego doświadczają po opuszczeniu Instytutu. Przez lata były chronione przed wieloma zagrożeniami, ale jednocześnie były pozbawione prawdziwej wolności. Kiedy trafiają na zewnątrz, okazuje się, że niezależność ma swoją cenę. Świat poza „rajem” nie jest miejscem pełnym nadziei, lecz przestrzenią pełną niebezpieczeństw, strat i trudnych wyborów.
Bardzo ciekawie wypada sposób, w jaki autor przedstawia dalsze losy dawnych mieszkańców Instytutu. Zamiast prowadzić prostą historię ich dalszych przygód, pokazuje ich w różnych momentach życia. Czytelnik otrzymuje pojedyncze sceny, rozmowy i wydarzenia, które trzeba samodzielnie połączyć. Autor nie traktuje swojej historii jak zwykłej opowieści z jasnym początkiem i końcem. Złudne niebo bardziej przypomina ogromną zagadkę, w której każda postać, miejsce i wydarzenie może mieć znaczenie. Nawet drobne szczegóły z wcześniejszych tomów zaczynają nabierać nowego sensu.
Równocześnie Maru i Kiruko kontynuują swoją podróż. Ich część historii nadal ma bardziej przygodowy charakter, ale z każdym tomem coraz wyraźniej widać, że nie jest to tylko zwykła wyprawa przez zniszczony świat. Poszukiwanie tajemniczego „raju” zaczyna łączyć się z większą historią ludzkości i wydarzeniami, które doprowadziły do obecnego stanu świata.
Największą zaletą tej dwójki pozostaje ich relacja. Maru i Kiruko są zupełnie różnymi osobowościami, ale właśnie dzięki temu świetnie razem funkcjonują. Ich rozmowy często rozładowują ciężką atmosferę, jednak pod powierzchnią nadal kryją się trudne emocje. Szczególnie Kiruko pozostaje postacią, której wewnętrzne problemy są jednym z najciekawszych elementów całej mangi.
Ósmy tom jeszcze mocniej skupia się także na pytaniach dotyczących tożsamości, ludzkiego ciała i granic nauki. Autor nie przedstawia tych tematów w sposób nachalny, ale pozwala im naturalnie wynikać z wydarzeń.
Bardzo dobrze wypada również rozwój świata przedstawionego. Wiele mang postapokaliptycznych pokazuje pustą, wymarłą rzeczywistość, gdzie bohaterowie przemierzają samotne ruiny. Ishiguro wybiera inną drogę. Jego świat nadal żyje. Ludzie próbują odbudowywać społeczności, tworzą własne zasady, popełniają błędy i walczą o przetrwanie.
Warstwa wizualna nadal stoi na wysokim poziomie. Kreska autora nie jest przesadnie szczegółowa w każdym kadrze, ale świetnie oddaje klimat historii. Szczególnie dobrze wypadają momenty pokazujące ogrom świata po katastrofie. Puste przestrzenie, zniszczone budynki i dziwne stworzenia tworzą atmosferę jednocześnie fascynującą i niepokojącą.
Oczywiście ósmy tom nie jest pozbawiony wad. Największym problemem dla części odbiorców może być tempo odkrywania tajemnic. Osoby oczekujące szybkich wyjaśnień mogą poczuć frustrację, ponieważ autor nadal bardzo ostrożnie dawkuje informacje. Dodatkowo przy tak skomplikowanej narracji łatwo zapomnieć niektóre szczegóły, szczególnie jeśli pomiędzy kolejnymi tomami minęło dużo czasu.
TOM 9 – nowy poziom opowieści
W tej odsłonie Masakazu Ishiguro zaczyna coraz śmielej łączyć elementy swojej skomplikowanej historii, pokazując, że wszystkie pozornie oddzielne wydarzenia od początku były częścią większego planu. Nie oznacza to jednak końca tajemnic.
Najważniejszym wydarzeniem tomu jest coraz mocniejsze zbliżenie obu głównych osi fabularnych. Historia Maru i Kiruko zaczyna wyraźniej splatać się z wydarzeniami związanymi z Instytutem Takahara. Maru i Kiruko docierają do kolejnych miejsc związanych z przeszłością Instytutu, a ich podróż przestaje być jedynie poszukiwaniem tajemniczego celu. Każda informacja dotycząca świata, w którym żyją, wpływa również na ich własną historię. Szczególnie Maru zaczyna odkrywać prawdy dotyczące swojego pochodzenia.
Jednym z najmocniejszych elementów tomu jest walka Maru z Michiką. Nie jest to tylko efektowna scena akcji, ale wydarzenie, które pozwala lepiej zrozumieć możliwości bohatera. Ishiguro pokazuje, że zdolności postaci nie są dodane wyłącznie dla widowiskowości. Każdy element ma swoje miejsce w większej konstrukcji fabularnej. Kiruko ponownie pozostaje jednym z filarów historii. Jej droga nadal jest pełna trudnych emocji i pytań dotyczących własnej tożsamości. Autor bardzo dobrze pokazuje, że największe konflikty bohaterów nie zawsze wynikają z walki z przeciwnikami.
Tom dziewiąty świetnie wykorzystuje również informacje dotyczące dawnych wydarzeń. Daty, wspomnienia i rozmowy różnych bohaterów pozwalają powoli odtworzyć historię świata po katastrofie. To nadal nie jest pełny obraz, ale po raz pierwszy można poczuć, że elementy zaczynają układać się w konkretny wzór.
Pod względem graficznym manga nadal prezentuje bardzo wysoki poziom. Ishiguro świetnie łączy spokojne, codzienne sceny z momentami pełnymi grozy. Szczególnie dobrze wypadają projekty hiruko, które mają w sobie coś jednocześnie fascynującego i niepokojącego.
Największą wadą dziewiątego tomu pozostaje podobny problem jak wcześniej. Czytelnik musi pamiętać bardzo wiele informacji, ponieważ historia jest mocno rozbudowana i pełna szczegółów. Bez znajomości poprzednich części można bardzo łatwo się pogubić. To seria, którą najlepiej czytać w miarę ciągiem, aby w pełni docenić wszystkie połączenia.
Czy warto przeczytać?
Złudne niebo tom 7-9 to części, po które warto sięgnąć, szczególnie jeśli wcześniejsze tomy urzekły was tajemniczym klimatem i nietypowym podejściem do science fiction. Masakazu Ishiguro nadal prowadzi historię w swoim charakterystycznym stylu, łącząc emocje bohaterów, postapokaliptyczną rzeczywistość i ogromną zagadkę, która powoli zaczyna odsłaniać swoje elementy.
Świetnie napisani bohaterowie.
Tajemnicza fabuła zachęcająca do analizowania wydarzeń.
Mocny klimat science fiction z elementami horroru i thrillera.
Duża liczba bohaterów i wydarzeń utrudnia zapamiętanie wszystkich szczegółów.
Niektóre wątki nadal pozostają mocno niedopowiedziane.
| OCENA: 9/10 |
 |
| Mangę do recenzji dostarczyło wydawnictwo Waneko. Komiks można również znaleźć na Komiksiarnia Katowice i Ceneo. |
Twórca Popkulturowego Kociołka. Z popkulturą i tworzeniem autorskich tekstów związany od 2002 roku. Specjalizuje się w tematyce kultury Japonii oraz rynku komiksowego. Jako publicysta od lat śledzi rozwój mangi i anime, zamieniając wieloletnią pasję w rzetelne recenzje i analizy literatury oraz gier.