Podziemne Tokio tom 4-6 – recenzja mangi: brutalna rywalizacja, świat bez litości i absurd

Język / Language:


|

English


|

Deutsch


|

Français


|

Español


|

Italiano


|

日本語

Czarno-biały kadr z mangi Podziemne Tokio przedstawiający zamaskowanego szermierza wykonującego błyskawiczne cięcie kataną przed szeregiem uzbrojonych przeciwników.

Pojedynek Nobunagi z Leonidasem, tajemnicza walizka i coraz większe znaczenie więzi łączącej Yomiego z Yami. W Podziemne Tokio tom 4-6 nie brakuje mocnych akcentów, ale czy widowiskowe starcia idą w parze z równie interesującą fabułą? W poniższej recenzji mangi przyglądam się temu, jak wypada ten fragment serii i czy najnowsze wydarzenia wzmacniają jej historię.


W Podziemnym Tokio przetrwanie nie zależy wyłącznie od siły fizycznej. Bohaterowie muszą poznawać zasady rządzące kolejnymi arenami, rozpoznawać słabości przeciwników i wykorzystywać dostępne możliwości. Wraz z rozwojem historii starcia stają się coraz bardziej rozbudowane, a dotychczasowe zagrożenia ustępują miejsca konfliktowi pomiędzy całymi grupami. Szczególnie wyraźnie widać to podczas wydarzeń w recenzowanych tomach, gdzie walka otrzymuje dodatkowe reguły i konkretne warunki zwycięstwa.

Szukasz kolejnych ciekawych serii? Sprawdź nasze recenzje mang i znajdź coś dla siebie.


Więcej zasad, więcej przeciwników, mniej spójności

Punkt wyjścia Podziemnego Tokio, oparty na miejskiej legendzie o mrocznym podziemnym świecie, do którego trafiają ludzie winni śmierci innych, od początku wyróżniał się potencjałem na bezkompromisową, pełną napięcia opowieść. W tomach 4–6 Kenji Sakaki wyraźnie zmienia jednak skalę historii. Początkowa walka o przetrwanie wśród bezwzględnych katów stopniowo ustępuje miejsca rozbudowanemu konfliktowi, w którym grzesznicy muszą zmierzyć się ze zorganizowanymi siłami swoich prześladowców. Autor próbuje w ten sposób wyjść poza schemat kolejnych spotkań z potężnymi przeciwnikami, wprowadzając nowych dowódców, dodatkowe reguły rywalizacji i coraz bardziej skomplikowane zależności między poszczególnymi stronami.

Jednym z ciekawszych przykładów tego kierunku jest bitwa w Honno-ji. Zasady starcia, związane z odnajdywaniem specjalnych skrzyń i eliminowaniem przeciwników, nadają wydarzeniom konkretny cel, a pojedynek z Leonidasem pokazuje, że bohaterowie nie mogą liczyć na łatwe zwycięstwo. Sytuację dodatkowo komplikuje pojawienie się Cao Cao, kolejnego potężnego przeciwnika, przez co zakończenie jednego etapu walki nie przynosi bohaterom upragnionego wytchnienia. Na uwagę zasługuje również rozwijany wątek więzi Yomiego i Yamiego. Ich szczególna więź przestaje być jedynie tajemniczą właściwością bliźniaków, a zaczyna mieć realny wpływ na przebieg wydarzeń.

Niestety, rozbudowywanie świata i dokładanie kolejnych atrakcji nie zawsze idzie w parze z odpowiednią dbałością o spójność scenariusza. Wraz z pojawianiem się nowych zasad, umiejętności i przeciwników opowieść stopniowo traci część pierwotnej prostoty, a niektóre rozwiązania sprawiają wrażenie podporządkowanych przede wszystkim potrzebom aktualnego starcia. Schemat kolejnej pułapki, tajemniczej skrzynki i przeciwnika o historycznej tożsamości potrafi stać się przewidywalny, zwłaszcza gdy reguły ustanowione wcześniej nie zawsze są konsekwentnie przestrzegane. Zdarza się też, że napięcie osłabiają wygodne zbiegi okoliczności i rozwiązania przypominające fabularne wyjścia awaryjne. Przydługie retrospekcje oraz ekspozycyjne dialogi dodatkowo spowalniają niektóre fragmenty, zamiast płynnie rozwijać przedstawione wydarzenia.


Więzi i zdolności ważniejsze niż psychologiczna głębia

Najważniejszym elementem konstrukcji postaci pozostaje relacja między Yomim i Yamim. Ich braterska więź, wzbogacona o niezwykłą zdolność synchronizacji, wyróżnia główny duet na tle typowych bohaterów opowieści o przetrwaniu. Co istotne, umiejętność ta przestaje być jedynie tajemniczym fenomenem i zaczyna mieć realny wpływ na przebieg wydarzeń. Ciekawie prezentują się również Enra i Akira, natomiast Leonidas oraz Cao Cao podnoszą stawkę konfliktu jako groźni przeciwnicy.

Niestety, nie wszystkie postacie otrzymują wystarczająco dużo miejsca, by zaznaczyć swoją indywidualność. Sami bliźniacy nie zawsze przekonują głębią charakterów, a niektórzy kaci, w tym Leonidas czy Jeanne d’Arc, sprawiają wrażenie przerysowanych, jednowymiarowych interpretacji postaci historycznych. Próby pogłębienia ich przeszłości nie zawsze przynoszą oczekiwany rezultat, często ustępując miejsca schematycznym rozwiązaniom. Ostatecznie to nadnaturalne zdolności i zależności między bohaterami okazują się ciekawsze niż ich psychologiczne portrety.


Oryginalne lokacje, słabnąca atmosfera

Świat przedstawiony w Podziemnym Tokio nadal opiera się na bardzo wyrazistym założeniu: ludzie trafiają do alternatywnego, podziemnego miasta, w którym czekają na nich bezwzględni kaci i kolejne formy egzekucji. Początkowa, klaustrofobiczna atmosfera miejskiej legendy stopniowo ustępuje jednak miejsca znacznie bardziej widowiskowej i przesadzonej konwencji. Kolejne areny, takie jak dom towarowy w Ginzie czy Honno-ji, pozwalają zmieniać charakter zagrożeń i wprowadzać nowe reguły, ale jednocześnie osłabiają poczucie obcowania z przerażającym, odizolowanym światem. Zamiast konsekwentnie rozwijać motyw podziemnego czyśćca, autor coraz częściej wykorzystuje go jako scenerię dla efektownych pojedynków i turniejowych rozgrywek.

Na uwagę zasługuje wykorzystanie postaci historycznych jako inspiracji dla katów. Leonidas, Cao Cao czy Joanna d’Arc otrzymują w tym uniwersum zupełnie nowe, podporządkowane makabrycznej konwencji funkcje, co nadaje kolejnym lokacjom i starciom pewną oryginalność. Problem w tym, że nagromadzenie dziwacznych pomysłów przestrzennych i coraz bardziej ekstrawaganckich motywów osłabia spójność świata. Klimat nadal pozostaje brutalny, beznadziejny i celowo przesadzony, a bezpieczeństwo bohaterów nigdy nie jest oczywiste, jednak seria coraz rzadziej potrafi wywołać poczucie osaczenia znane z początkowych tomów. Podziemne Tokio zachowuje swoją makabryczną tożsamość, ale stopniowo traci część klaustrofobicznego uroku, który początkowo stanowił jedną z jego największych zalet.


Groteskowe projekty i widowiskowe pojedynki

Warstwa graficzna Podziemnego Tokio pozostaje jednym z elementów, które pomagają utrzymać makabryczny charakter opowieści. Kenji Sakaki dobrze odnajduje się w projektowaniu groteskowych postaci, szczególnie katów, których niepokojący wygląd i charakterystyczne maski nadają im wyrazistą tożsamość. Największe wrażenie robią projekty przeciwników oraz deformacje ciał, które dobrze współgrają z brutalną, momentami wręcz odrażającą konwencją serii. Nie brakuje też efektownych ilustracji i kadrów, w których autor potrafi odpowiednio wyeksponować makabryczne pomysły.

W tomach 4–6 szczególnie istotna staje się umiejętność przedstawiania coraz bardziej rozbudowanych pojedynków. Dynamiczne sceny akcji i groteskowe projekty postaci sprawiają, że oprawa wizualna dobrze pasuje do widowiskowego kierunku, w którym zmierza historia. Nie wszystkie ilustracje muszą zachwycać jednakowym poziomem szczegółowości, ale całość zachowuje charakterystyczny styl, a niepokojące wizerunki przeciwników nadal potrafią przyciągnąć uwagę. Rysunki nie rekompensują słabszych momentów scenariusza, ale skutecznie podkreślają brutalność i osobliwość przedstawionego świata.


Wady i niedociągnięcia

Największym problemem tomów 4–6 pozostaje nierówne wykorzystanie potencjału, jaki drzemie w pierwotnej koncepcji serii. Podziemne Tokio dysponuje interesującym światem, ale jego rozbudowywanie i dokładanie kolejnych mechanizmów fabularnych nie zawsze idzie w parze z pogłębianiem postaci oraz poszczególnych wątków. Zdarza się, że mnogość przeciwników, specjalnych zdolności i zasad kolejnych starć zaczyna przytłaczać właściwą historię. Frustruje również powtarzalność niektórych rozwiązań, w których bohaterowie trafiają w kolejne tarapaty, a sposób ich pokonania nie zawsze wynika w naturalny sposób z wcześniej przedstawionych reguł. Takie uproszczenia osłabiają napięcie i utrudniają traktowanie zagrożeń z należytą powagą.

Nie pomagają również liczne tajemnice, które wciąż czekają na wyjaśnienie, podczas gdy na ich miejsce pojawiają się kolejne niewiadome. Oczywiście stopniowe odkrywanie sekretów podziemnego świata jest ważnym elementem tej opowieści, ale granica między budowaniem intrygi a przeciąganiem odpowiedzi na najważniejsze pytania zaczyna się niebezpiecznie zacierać. W połączeniu z nierównym tempem narracji i ograniczonym rozwojem części bohaterów sprawia to, że niektóre fragmenty pozostawiają niedosyt. Nie są to wady przekreślające całą przyjemność z lektury, ale wyraźnie pokazują, że Sakaki nie zawsze potrafi odpowiednio wykorzystać wszystkie możliwości stworzonego przez siebie uniwersum.


Podziemne Tokio tom 4-6 – czy dalszy ciąg serii nadal wciąga?

Podziemne Tokio tomy 4–6 to propozycja, której nie sposób jednoznacznie polecić każdemu miłośnikowi mangi. Mimo pewnych niedociągnięć seria nadal ma wystarczająco dużo oryginalności i charakteru, by zapewnić całkiem angażującą lekturę. Moim zdaniem warto dać jej szansę, szczególnie jeśli lubicie brutalne historie survivalowe, makabryczne uniwersa i pojedynki z udziałem nadnaturalnych zdolności. Nie będzie to jednak najlepszy wybór dla osób oczekujących dopracowanego scenariusza, konsekwentnie budowanego napięcia i psychologicznie pogłębionych bohaterów.


 

  Oryginalna koncepcja świata.

  Mocny mroczny klimat.

  Interesująca synchronizacja bliźniaków.

  Nierówny scenariusz.

  Powtarzalność schematów.

  Niewykorzystany potencjał bohaterów.

  Przeciągane tajemnice.

 


OCENA: 7/10
Ocena mangi Podziemne Tokio tom 4-6 od wydawnictwa Waneko.Tomy 4–6 Podziemnego Tokio pokazują wyraźną zmianę charakteru opowieści: historia odchodzi od kameralnego koszmaru na rzecz rozbudowanego konfliktu, w którym coraz większą rolę odgrywają taktyka, specjalne zdolności i starcia o określonych zasadach. Przejście od wydarzeń w domu towarowym w Ginzie do bitwy w Honno-ji nadaje tej części mangi poczucie eskalacji i otwiera przed autorem nowe możliwości inscenizacyjne. Jednocześnie widowiskowość zaczyna dominować nad niepokojem, który wcześniej stanowił ważny element tożsamości opowieści. Kenji Sakaki ma sporo wyobraźni, a kolejne pomysły potrafią zaskoczyć, choć nie wszystkie zostały równie dobrze przemyślane. W rezultacie jest to etap pełen energii i osobliwych rozwiązań, ale również wyraźnie nierówny pod względem narracyjnym. Trzy tomy dostarczają interesującej kontynuacji, choć nie rozwijają pierwotnego pomysłu w sposób w pełni satysfakcjonujący. Dla kogo? Dla czytelników, którzy lubią mangi survivalowe z elementami nadnaturalnymi, taktycznymi pojedynkami i stopniowo eskalującym konfliktem, a jednocześnie nie oczekują od fabuły pełnej konsekwencji i realizmu. 

Mangę do recenzji dostarczyło wydawnictwo Waneko. Komiks można również znaleźć na Komiksiarnia Katowice i Ceneo.
Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Najstarsze
Najnowsze
0
Chętnie poznam Twoje przemyślenia, skomentuj.x
PopKulturowy Kociołek
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.