Drapacz niebios – recenzja mangi: roboty, sztuczne życie i trudne pytania

Język / Language:


|

English


|

Deutsch


|

Français


|

Español


|

Italiano


|

日本語

Czarno-biały kadr z mangi Drapacz niebios przedstawiający stojącą dziewczynę w mundurku szkolnym oraz chłopaka zwisającego głową w dół obok niej.

Trzech nastolatków z budującymi hormonami, nietypowe zainteresowania, roboty i tajemnicze wydarzenia w futurystycznym budynku. Drapacz niebios rozpoczyna się jak niezobowiązująca komedia, ale szybko pokazuje, że pod powierzchnią kryje się znacznie więcej. Masakazu Ishiguro wykorzystuje futurystyczną rzeczywistość, aby połączyć kryminalną zagadkę z tematami wykraczającymi poza typową rozrywkę science fiction. Czy taka konstrukcja wystarcza, aby stworzyć naprawdę angażującą historię? Odpowiedź znajdziesz w naszej recenzja mangi. 


Trudno o bardziej przyziemny problem niż nastoletni chłopcy próbujący zdobyć gazetki dla dorosłych. Właśnie od takiego pomysłu rozpoczyna się Drapacz niebios Masakazu Ishiguro. Trzech bohaterów z pełnym zaangażowaniem rozważa sposoby obejścia ograniczeń, a ich perypetie przypominają początek niezobowiązującej komedii. Sytuacja komplikuje się, kiedy opowieść zaczyna przeskakiwać między różnymi bohaterami i wydarzeniami. Pojawiają się zagadki kryminalne, roboty oraz coraz bardziej nietypowe elementy futurystycznego świata. Z czasem okazuje się, że wszystkie te historie mają ze sobą znacznie więcej wspólnego, niż można było przypuszczać. 

Jeżeli lubisz nietypowe opowieści science fiction, koniecznie przejrzyj również pozostałe recenzje mang dostępne na naszej stronie.


Dziewięć rozdziałów, jedna wielka tajemnica i zaskakująca układanka

Drapacz niebios to manga, która naprawdę potrafi zaskoczyć odbiorcę. Początkowo Masakazu Ishiguro serwuje nam historię, która przypomina niezobowiązującą komedię obyczajową. Szybko okazuje się jednak, że autor ma znacznie ambitniejsze plany. Kolejne rozdziały przedstawiają innych bohaterów, nowe zagadki, nietypowe przypadki kryminalne oraz elementy fantastyki naukowej. Początkowo trudno dostrzec między nimi wyraźny związek, ale właśnie w tym tkwi największa siła scenariusza.

Ishiguro bardzo umiejętnie wykorzystuje konstrukcję pozornie niezależnych historii. Poszczególne epizody funkcjonują jako samodzielne opowieści, a jednocześnie dostarczają informacji potrzebnych do zrozumienia większej całości. 

Podoba mi się to, że autor nie ogranicza się do prostego łączenia wcześniej przedstawionych postaci i wydarzeń. Wiele pozornie nieistotnych szczegółów zyskuje zupełnie nowe znaczenie, kiedy historia zaczyna odsłaniać swoje właściwe oblicze. Dzięki temu finałowa część nie sprawia wrażenia napisanego na siłę, lecz jest konsekwencją odpowiednio przygotowanej konstrukcji fabularnej.

Na pochwałę zasługuje również umiejętność przechodzenia między konwencjami. Komedia, kryminał, science fiction i dramat nie są tutaj przypadkowo zestawionymi gatunkami. Każdy z nich pełni określoną funkcję, a początkowa lekkość opowieści stanowi ważny kontrast dla późniejszych wydarzeń.

Nie oznacza to jednak, że scenariusz jest pozbawiony problemów. Pierwsza część wymaga od czytelnika cierpliwości, ponieważ właściwa intryga rozwija się stosunkowo długo. Nie wszystkie epizody są równie angażujące, a niektóre sprawiają wrażenie bardziej interesujących jako element większej układanki niż samodzielne historie.


Wyraziste pomysły na bohaterów, ale nierówna charakterystyka 

Postacie w mandze Ishiguro są mocno uzależnione od konstrukcji całej opowieści. Autor przedstawia kolejnych bohaterów w krótkich epizodach, przez co nie każdy otrzymuje wystarczająco dużo miejsca na rozwinięcie osobowości. Niektóre postacie zapamiętuje się przede wszystkim ze względu na ich udział w zagadce, a nie indywidualne cechy czy relacje z innymi.

Najwięcej uwagi poświęcono tutaj Saeko Sakurabie, początkującej detektyw, która z dużym zaangażowaniem próbuje rozwiązywać kolejne sprawy. Jej niekonwencjonalne podejście do śledztw oraz skłonność do nieco absurdalnych wniosków dobrze wpisują się w komediowy charakter początkowych rozdziałów. Saeko jest sympatyczna i potrafi rozruszać akcję, ale jej charakterystyka pozostaje dość powierzchowna. Trudno uznać ją za szczególnie wielowymiarową bohaterkę. Większe znaczenie dla emocjonalnego wymiaru historii mają Kirie i Ario. Ich relacja oraz rodzinne tajemnice stanowią istotny element całej konstrukcji. Ciekawie też zmienia się znaczenie ich wzajemnych powiązań wraz z odkrywaniem kolejnych informacji.

Ostatecznie bohaterowie wypadają nierówno. Ishiguro ma dobre pomysły na postacie, ale nie zawsze potrafi nadać im odpowiednią głębię w tak ograniczonej objętości.


Science fiction, które wykorzystuje codzienność do budowania niepokoju 

Świat przedstawiony w mandze jest jednym z jej ciekawszych elementów. Roboty funkcjonują w społeczeństwie niemal na równi z ludźmi, a rozwój technologii doprowadził również do powstania sztucznych organizmów określanych jako fairy. Ishiguro nie próbuje przy tym przesadnie komplikować zasad swojego uniwersum. Wprowadza kolejne elementy stopniowo, dzięki czemu futurystyczne realia początkowo nie dominują nad codziennymi perypetiami bohaterów.

Dobrze wypada zestawienie pozornie zwyczajnego życia z coraz bardziej niepokojącymi konsekwencjami rozwoju technologii. Tematy związane z prawami sztucznego życia, jego wykorzystywaniem oraz granicami człowieczeństwa nadają historii znacznie poważniejszy wymiar. Klimat również zmienia się wraz z rozwojem wydarzeń. Lekkość ustępuje miejsca niepewności, a komediowa sceneria zaczyna skrywać znacznie mroczniejsze treści.


Charakterystyczna kreska Ishiguro z zauważalnymi ograniczeniami

Ishiguro stosuje w tej mandze dość uproszczony sposób przedstawiania bohaterów, często wykorzystując przy tym ograniczoną ilość cieniowania. Kontrastują z tym bardziej szczegółowe tła, dzięki którym przestrzeń, w której rozgrywa się akcja, zyskuje odpowiednią charakterystykę.

Taki sposób rysowania ma swój urok, ale nie zawsze sprawdza się w opowieści o tak dużej liczbie postaci i przeskoków czasowych. W niektórych scenach rozpoznawanie bohaterów staje się niepotrzebnie utrudnione, co dodatkowo komplikuje odbiór historii wymagającej zapamiętywania wielu szczegółów. W krytycznych momentach, gdy emocje powinny kipieć z plansz, prosta kreska okazuje się zbyt uboga, by udźwignąć ciężar dramatyczny zwrotów akcji, pozostawiając odbiorcy spory niedosyt


Wady i niedociągnięcia

Największym problemem Drapacza niebios pozostaje dla mnie nierównomierność poszczególnych części. Niektóre pomysły są rozwijane zbyt krótko, a przejście od lekkiej komedii do wyjątkowo ciężkiego dramatu wymaga od odbiorcy sporej zmiany nastawienia. Sam kontrast uważam za interesujący, ale nie wszystkie emocjonalne konsekwencje finałowych wydarzeń zostały odpowiednio przygotowane.

Zakończenie jest mocne i zapada w pamięć, lecz jego intensywność nie wynika wyłącznie z zaskoczenia. Potrzebowałbym nieco więcej przestrzeni na rozwinięcie relacji między najważniejszymi postaciami, aby dramatyczne rozwiązania wybrzmiały jeszcze mocniej. Nie jest to jednak historia, której konstrukcja całkowicie się rozpada. Raczej przykład ambitnego pomysłu, który momentami próbuje zmieścić więcej, niż pozwala na to objętość jednego tomu.


Czy warto przeczytać Drapacz niebios?

Drapacz niebios to dzieło fascynujące, odważne, ale też nierówne, które pokazuje zarówno genialny zmysł konstruktorski Masakazu Ishiguro, jak i jego dawne słabości warsztatowe. Opowieść ta wymaga od czytelnika cierpliwości w początkowych rozdziałach oraz gotowości na przełknięcie oka na pewno skróty fabularne. Mimo tego uważam, że Masakazu Ishiguro stworzył bardzo interesującą, nieoczywistą jednotomową opowieść, która zasługuje na uwagę miłośników ambitniejszego science fiction i kryminalnych zagadek. 


 

  Pomysłowa konstrukcja fabuły.

  Umiejętne łączenie gatunków.

  Interesujące zagadnienia science fiction.

  Nierówny poziom poszczególnych epizodów.

  Niewystarczające rozwinięcie części bohaterów.

  Uproszczone i momentami mało czytelne rysunki.

 


OCENA: 7/10
Ocena mangi Drapacz niebios od wydawnictwa Waneko.Jednotomowa manga, która umiejętnie wykorzystuje konwencję krótkich, pozornie niezależnych opowieści do zbudowania znacznie większej historii. Masakazu Ishiguro miesza komedię, kryminał i fantastykę naukową, stopniowo odsłaniając kolejne elementy skomplikowanej układanki. Istotną rolę odgrywają tutaj zagadnienia związane ze sztucznym życiem, ludzką naturą i moralnymi konsekwencjami rozwoju technologii. Nie wszystkie postacie zostały wystarczająco rozwinięte, a przejście w zdecydowanie mroczniejsze fragmenty fabuły nie jest całkowicie płynne. Mimo tych niedociągnięć całość wyróżnia się pomysłowością i umiejętnością budowania zaskoczenia. To historia, której poszczególne elementy nabierają dodatkowego znaczenia po poznaniu pełnego obrazu wydarzeń. Dla kogo? Dla miłośników science fiction, kryminałów, nietypowych konstrukcji fabularnych oraz mang, w których pozornie nieistotne szczegóły okazują się częścią większej historii. 

Mangę do recenzji dostarczyło wydawnictwo Waneko. Komiks można również znaleźć na Komiksiarnia Katowice i Ceneo.
Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Najstarsze
Najnowsze
0
Chętnie poznam Twoje przemyślenia, skomentuj.x
PopKulturowy Kociołek
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.