Świat Akwilonu: Elfy tom 19 przenosi czytelnika na wyspę, gdzie codzienność miesza się z legendą, a niewinne spotkanie uruchamia lawinę wydarzeń. Cleeriis, młoda bohaterka, szybko odkrywa, że jej życie zostało wciągnięte w konflikt dawnych ras i zapomnianych prawd. Komiks buduje atmosferę tajemnicy, która nie daje spokoju do samego końca.
Streszczenie fabuły.
Cleeriis jest młodą mieszkanką wyspy, która najlepiej zna się na połowie i życiu blisko morza. Pewnego dnia zostaje poproszona o pomoc przez Białe Elfy, które szukają zaginionej osoby związanej z tajemniczą sprawą. Wspólna wyprawa prowadzi bohaterów na odległą wyspę i dalej w głąb niebezpiecznych terenów Ourannu. Tam Cleeriis odkrywa, że sprawa dotyczy sekretu ukrywanego przez elfy od pokoleń. Prawda, którą poznaje, może zmienić równowagę całego świata Arran.
Przygoda i sekrety.
Świat Akwilonu rozrósł się już do gigantycznych rozmiarów. Tym razem dostajemy opowieść o Cleeriisie, młodej dziewczynie, która zostaje wciągnięta w intrygę znacznie przerastającą jej wyobrażenia o życiu. W tej opowieści bardzo szybko pojawia się motyw podróży, która nie jest tylko fizycznym przemieszczaniem się między wyspami i kontynentami. To raczej wejście w obcy świat, gdzie każde słowo może mieć drugie dno.
Pomysł wyjściowy jest mocny, mamy tu próbę odpowiedzi na pytanie, czy półelfy są tylko błędem natury, czy może dowodem na dawne, zakazane unie. To temat, który uderza w tony rasizmu i nietolerancji, co w świecie fantasy zawsze wypada intrygująco. Niestety, już na starcie czuć spory problem z tempem tej historii. Początek jest rozwlekły, autorzy marnują czas na sceny, które niewiele wnoszą do głównego wątku, by w drugiej połowie gnać na złamanie karku.
Najmocniejszym elementem fabuły jest oczywiście tajemnica, która dotyczy natury półelfów i układu sił między rasami. To temat, który w tym uniwersum wraca wielokrotnie, ale tutaj został pokazany z perspektywy osoby z zewnątrz. Cleeriis nie zna polityki elfów, nie rozumie ich sporów, ale zostaje wciągnięta w sam środek wydarzeń, które mają swoje korzenie w bardzo odległej przeszłości.
To sprawia, że czytelnik patrzy na cały konflikt świeżym okiem. Z jednej strony mamy Białe Elfy, które wydają się reprezentować porządek i kontrolę. Z drugiej strony pojawiają się półelfy, które próbują wydrzeć światu prawdę o sobie. W tle przewija się poczucie, że każda ze stron ma swoje powody, ale żadna nie jest całkowicie szczera. Historia nie prowadzi do prostych odpowiedzi. Raczej pokazuje, że prawda w tym świecie jest czymś, co od dawna było manipulowane.
Bohaterowie.
Najmocniej wyróżnia się tu oczywiście Cleeriis. Jej postać została napisana w sposób bardzo ludzki, bez przesadnej heroizacji. Widzimy jej strach, ciekawość, momenty zawahania i niepewność. To sprawia, że łatwo się z nią utożsamić, nawet jeśli świat wokół niej jest kompletnie obcy.
Pozostali bohaterowie wypadają niestety bardzo przeciętnie. Są bowiem często płascy, mało wiarygodni, momentami wręcz irytujący w swoich poczynaniach. Elfy często są przedstawione jako istoty skupione na własnych celach, co działa dobrze w kontekście fabuły, ale czasem brakuje im głębi. Półelfy natomiast są bardziej ekspresyjne, ale ich motywacje bywają uproszczone. Ponadto relacje między postaciami są ważne, ale nie zawsze w pełni wykorzystane. W niektórych momentach czuć, że mogłyby wybrzmieć mocniej, gdyby scenariusz dał im więcej przestrzeni.
Warstwa graficzna i klimat świata.
Warstwa wizualna pozostaje jednym z najmocniejszych elementów Świat Akwilonu: Elfy tom 19. Kadry są szczegółowe, a świat przedstawiony ma w sobie dużo atmosfery. Szczególnie dobrze wypadają sceny na wyspach, gdzie natura i architektura tworzą spójną całość.
Postacie są narysowane w sposób charakterystyczny dla tej serii. Widać pewne wahania w ekspresji twarzy, ale ogólny poziom pozostaje wysoki. Czasami ilustracje robią większe wrażenie niż sama fabuła, bo potrafią oddać emocje bez słów. Całość wizualnie wspiera klimat tajemnicy i lekkiej melancholii, który przewija się przez cały tom.
Wady i niedociągnięcia.
Największym problemem tego tomu jest nierówność narracyjna. Historia zaczyna się bardzo obiecująco, budując atmosferę tajemnicy i odkrywania nieznanego świata. Jednak im bliżej końca, tym bardziej widać pośpiech w domykaniu wątków.
Niektóre rozwiązania fabularne pojawiają się zbyt szybko, przez co nie mają pełnej mocy. Zamiast stopniowego budowania emocji, dostajemy skróty, które odbierają częściowo satysfakcję z odkrywania prawdy.
Jednocześnie trudno powiedzieć, że historia traci sens. Ona nadal działa, tylko pozostawia uczucie niedosytu. To ten rodzaj opowieści, po której zostaje wrażenie, że mogła być jeszcze mocniejsza, gdyby dano jej więcej miejsca na rozwój.
Czy warto przeczytać?
Świat Akwilonu: Elfy tom 19 to historia, która potrafi zaciekawić i wciągnąć, nawet jeśli nie wszystkie jej elementy są równomiernie rozwinięte. Mimo niedoskonałości nadal warto dać jej szansę, szczególnie jeśli ktoś śledzi ten świat od dłuższego czasu.
Dobrze zbudowany klimat wyspy i poczucie izolacji świata przedstawionego.
Solidna warstwa graficzna.
Nierówne tempo narracji.
Przyspieszony i miejscami skrócony finał.
Niewykorzystany w pełni potencjał konfliktu między elfami i półelfami
| OCENA: 6/10 |
 |
| Album do recenzji dostarczyło wydawnictwo Egmont. Komiks można również znaleźć w Komiksiarni Katowice i na Ceneo. |
Twórca Popkulturowego Kociołka. Z popkulturą i tworzeniem autorskich tekstów związany od 2002 roku. Specjalizuje się w tematyce kultury Japonii oraz rynku komiksowego. Jako publicysta od lat śledzi rozwój mangi i anime, zamieniając wieloletnią pasję w rzetelne recenzje i analizy literatury oraz gier.