Japońskie realia historyczne splatają się z mrocznym fantasy w komiksie Droga miecza, odrzucając wszelkie ugrzecznione schematy o honorowych samurajach. Legendarne postacie ożywają na kartach tej historii, wciągając czytelnika w bezkompromisowy krwawy wir wydarzeń pewnego mistrza i jego ucznia.
Historia rozgrywa się w świecie inspirowanym feudalną Japonią, ale wzbogaconym o elementy fantasy i własną mitologię. Jednym z głównych bohaterów jest tutaj młody Mikedi, syn potężnego japońskiego lorda, który wychowuje się w przekonaniu, że przed nim wielka przyszłość. Pewnego jednak dnia w jego życiu pojawia się Miyamoto Musashi. Legendarny ronin zamiast zostać wojownikiem na usługach jego ojca zabiera chłopca ze sobą i postanawia go nauczać. Przemierzając niezwykłe krainy u boku despotycznego nauczyciela, Mikedi dojrzewa, odkrywając mroczne sekrety własnej ambicji i całego Imperium. Z czasem ich relacja mistrza i ucznia coraz bardziej się komplikuje, a nauka prowadzi ich w stronę wojny, przemocy, zemsty i wielkiej politycznej rozgrywki.
Scenariusz
Początkowo Droga miecza daje wrażenie kolejnej historii o samurajach, wielkim mistrzu miecza, jego uczniu oraz podróży którą muszą pokonać aby odkryć samych siebie. Mathieu Mariolle, adaptując powieść Thomasa Daya, stworzył jednak dzieło, w którym droga wojownika jest przede wszystkim pretekstem do pokazania dojrzewania człowieka, jego ambicji oraz konsekwencji decyzji podejmowanych pod wpływem własnych pragnień. Obok widowiskowych walk najważniejsze element komiksu jest relacja Miyamoto Musashiego i młodego Mikediego. To właśnie ona stanowi fundament całego scenariusza i wszystko, co dzieje się później, można w jakiś sposób odnieść do tej dwójki.
Mikedi jest synem potężnego człowieka i od początku wychowuje się w świecie, który zapewnia mu przywileje oraz określa jego przyszłość. Nie musi walczyć o pozycję. Pojawienie się Musashiego burzy ten porządek. Legendarny ronin nie ma zamiaru ograniczać się tylko do nauki chłopaka posługiwania się orężem. Musashi uczy swojego ucznia przede wszystkim życia. Czasami robi to poprzez pracę, czasami przez ból, innym razem przez przyjemność, a jeszcze kiedy indziej przez bezpośrednie zetknięcie z przemocą i śmiercią. Początkowo trudno zrozumieć, dokąd właściwie zmierza ta edukacja. Z czasem zaczyna być jednak jasne, że Musashi próbuje nauczyć Mikediego samodzielnego myślenia. Nie chce dać mu gotowego zestawu zasad, według których chłopak powinien żyć. Woli stawiać go w sytuacjach, w których będzie musiał sam zdecydować, co jest dla niego ważne. Jest to bardzo ciekawe podejście, którego nie mamy okazji zbyt często widzieć czy to w komiksach czy nawet w literaturze.
Intrygujący prezentuje się tu również to, że scenariusz nie traktuje dojrzewania bohatera jako czegoś prostego. Mikedi na przestrzeni kolejnych stron rzeczywiście bardzo się zmienia, zdobywa doświadczenie i zaczyna rozumieć świat znacznie lepiej niż na początku, ale jego rozwój ma również ciemną stronę. Wraz z wiedzą rośnie jego ambicja. Wraz z umiejętnościami pojawia się coraz większe przekonanie o własnej wartości. Jest on postacią mocno niejednoznaczną. Momentami można mu współczuć, innym razem trudno zaakceptować jego decyzje.
Kolejną gwiazdą albumu jest oczywiście sam Musashi. W tej wersji nie jest on pomnikiem japońskiej historii ani idealnym wojownikiem. To człowiek pełen sprzeczności. Potrafi być arogancki, brutalny i zwyczajnie odpychający, ale jednocześnie posiada własny kodeks i nie jest obojętny na krzywdę innych. Widać w nim również człowieka zmęczonego własną przeszłością i świadomego ceny, jaką płaci się za życie podporządkowane walce.
Dobrze wypada tu również konstrukcja świata. Autorzy nie tworzą wiernej historycznie Japonii. Korzystają z jej estetyki, kultury i legend ale dodają do tego elementy fantasy. Pojawiają się niezwykłe stworzenia, własna mitologia i wydarzenia. Dzięki niemu Droga miecza nie musi konkurować z licznymi opowieściami o prawdziwym Miyamoto Musashim. Bierze znaną postać i wykorzystuje ją jako fundament własnego świata.
Wspominając o mitach/legendach, te również odgrywają tu istotną rolę. Nie są one przypadkowymi przerywnikami. Poszerzają wiedzę o świecie, tłumaczą pewne elementy jego historii i pozwalają spojrzeć na wydarzenia z innej perspektywy. Zostały one ponadto wprowadzone w taki sposób, który nie narusza płynności głównej narracji.
Rysunki
Wizualna strona to jedna z tych cech komiksu, które momentalnie przyciągają uwagę i zachwycają odbiorcę. Kreska Federico Fernianiego dobrze pasuje do charakteru opowieści. Jest realistyczna, szczegółowa i jednocześnie wystarczająco dynamiczna, aby poradzić sobie ze scenami walki. Nie ogranicza się ona wyłącznie do efektownych pojedynków. Równie dobrze wypadają sceny spokojne, rozmowy bohaterów czy przedstawienia rozległych krajobrazów.
Szczególnie dobrze wyglądają tu twarze. Musashi dzięki mimice może być ironiczny, znudzony, rozbawiony albo groźny bez konieczności ciągłego tłumaczenia jego emocji za pomocą dialogów. Podobnie jest z Mikedim. W jego wyglądzie można dostrzec przemianę, jaka zachodzi w nim na przestrzeni całej historii.
Najmniejszych powodów do narzekania nie ma również jeśli chodzi o sposób przedstawienia świata. Architektura, stroje, uzbrojenie, statki i wnętrza zostały zaprojektowane z dużą dbałością o szczegóły. Nie sprawiają wrażenia przypadkowych dekoracji. Dzięki nim łatwiej uwierzyć w istnienie tego alternatywnego świata.
To bitwy, armie, okręty i fantastyczne stworzenia pozwalają jednak Fernianiemu najmocniej rozwinąć skrzydła. W takich momentach plansze potrafią być imponujące. Szczególnie dobrze działa zestawienie niewielkiej sylwetki bohatera z ogromem otaczającego go świata. Równie istotna jest czytelność scen akcji. Przy tak dużej liczbie dynamicznych ujęć łatwo byłoby przesadzić z efektami, przez co pojedynki stałyby się trudne do śledzenia. Tutaj zazwyczaj wiadomo, kto atakuje, skąd nadchodzi cios i jaki jest jego skutek.
Wady
Mimo niezaprzeczalnych zalet artystycznych i scenariuszowych, omawiane wydanie zbiorcze posiada również pewne mankamenty. Największym problemem Drogi miecza jest nierówne tempo narracji. Historia ma bardzo mocny początek, kilka naprawdę znakomitych fragmentów w dalszej części oraz efektowne zamknięcie, ale pomiędzy nimi pojawiają się partie wyraźnie spokojniejsze. Sam pomysł na zwolnienie tempa jest uzasadniony, ponieważ Mikedi ma poznawać świat także poza walką. Nie wszystkie te fragmenty zostały jednak napisane z taką samą szczegółowością i energią jak sceny związane z głównym konfliktem.
Drugą rzeczą, którą można uznać za niedociągnięcie, jest sposób rozwijania świata. Jest on bardzo ciekawy i posiada mnóstwo elementów, które chciałoby się poznać bliżej, ale komiks nie zawsze ma na to wystarczająco dużo miejsca. Pojawiają się interesujące miejsca, legendy, stworzenia czy postacie, po czym narracja stosunkowo szybko przechodzi dalej.
Podobny problem dotyczy bohaterów drugoplanowych. Główna relacja pomiędzy Musashim a Mikedim została dopracowana, ale część pozostałych postaci pełni przede wszystkim funkcję fabularną. Pojawiają się, wykonują swoje zadanie i znikają z pierwszego planu. Przy tak rozbudowanym świecie chciałoby się czasami zobaczyć ich motywacje oraz historię z nieco większej perspektywy.
Czy warto przeczytać?
Droga miecza to lektura obowiązkowa dla każdego miłośnika mrocznego fantasy opartego na wschodnich motywach. Nie jest to oczywiście komiks pozbawiony słabszych momentów, ale jako kompletna opowieść o Musashim i Mikedim zdecydowanie zasługuje na uwagę.
Ciekawa i niejednoznaczna przemiana Mikediego.
Dobrze wykorzystany motyw mistrza i ucznia.
Interesujące połączenie fantasy z motywami samurajskimi.
Ciekawie przedstawione legendy.
Nierówne tempo niektórych fragmentów.
Niektóre wątki świata mogłyby zostać szerzej rozwinięte.
Część bohaterów drugoplanowych pozostawia niedosyt.
Momentami zbyt dosadna erotyka dodana jakby na siłę.
| OCENA: 8/10 |
 |
| Album do recenzji dostarczyło wydawnictwo Lost in Time. Komiks można również znaleźć na Komiksiarnia Katowice i Ceneo. |
Twórca Popkulturowego Kociołka. Z popkulturą i tworzeniem autorskich tekstów związany od 2002 roku. Specjalizuje się w tematyce kultury Japonii oraz rynku komiksowego. Jako publicysta od lat śledzi rozwój mangi i anime, zamieniając wieloletnią pasję w rzetelne recenzje i analizy literatury oraz gier.