Czy jeden odnaleziony przedmiot może na zawsze przekreślić niewinność dziecka i zmienić je w najbardziej przerażającego wojownika w historii? Komiks Maska Fudo to monumentalna opowieść o upadku i narodzinach legendy. Tytuł, w którym autor przedstawia Japonię jako świat ciężki, gęsty i niepokojąco piękny. Poniższa recenzja komiksu pomoże Ci zaś zdecydować, czy chcesz wkroczyć do tego świata.
Historia zemsty, która nie zna granic. Streszczenie fabuły Maska Fudo.
Młody Shinnosuke, pochodzący z pogardzanej kasty Hinin, odnajduje w ruinach spalonej wioski tajemniczą drewnianą maskę, która wkrótce staje się jego przekleństwem i jedyną bronią. Gdy chłopak używa jej mocy, by ratować siostrę, uruchamia lawinę zdarzeń prowadzącą do porwania dziewczyny i zmuszającą go do wstąpienia na ścieżkę bezlitosnego zabójcy. Pod okiem mistrza Hōgena przechodzi morderczy trening, stając się częścią klanu ninja. Artefakt wpływa na jego los, prowadząc go w stronę niekończącej się przemocy. Wkrótce bohater zostaje wciągnięty w sieć wydarzeń, w których pojawiają się zdrady, konflikty i rosnąca legenda Fudo.
Między mitologią a chaosem.
Maska Fudo to prequel „Legendy o Szkarłatnych Obłokach„. Teoretycznie komiks funkcjonuje jako osobny i zamknięty byt, ale zdecydowanie warto sięgnąć po prequel, aby zobaczyć pełny obraz tego świata.
Scenariusz Maski Fudo to element najbardziej problematyczny, ale jednocześnie intrygujący. Nie dlatego, że jest słaby. Raczej dlatego, że nie robi nic, żeby ułatwić odbiór. To historia, która nie prowadzi czytelnika za rękę, tylko wrzuca go w świat pełen nazw, odniesień i relacji, które nie zawsze są od razu czytelne. Fabuła jest utkana z wielu wątków: mamy tu dramat rodzinny, brutalną szkołę przetrwania, wątki mistyczne i polityczne intrygi na najwyższych szczeblach władzy. Widać tu również ogromne przywiązanie autora do mitologii Japonii. Jeśli to jeszcze dla kogoś mało, to zaprezentowane tu uniwersum ma ponadto swoją głębię, swoją przeszłość i swoje konsekwencje oddziaływujące na bohaterów.
Tenuta świetnie pokazuje tu determinizm społeczny. Postać Fudo jest tragiczna w klasycznym tego słowa znaczeniu; on nie ma wyboru, on jest niesiony przez prąd wydarzeń, które zaplanowali dla niego inni. Z jednej strony mamy archetyp chłopca z nizin, który zostaje wrzucony w świat przemocy i przeznaczenia. Z drugiej strony jego przemiana w krwawego wojownika nie jest do końca linearną ewolucją. To raczej stopniowe zacieranie tożsamości niż klasyczny rozwój bohatera.
Postacie drugoplanowe nadają tej opowieści głębi. Kaida, tajemnicza wojowniczka, to postać, która kradnie każdą scenę, w której się pojawia. Jej relacja z Shinnosuke jest pełna napięcia, niejasnych motywacji i pewnego rodzaju fatalizmu. Z kolei postać matki bohatera to czyste, wyrachowane zło, które jednak ma swoje uzasadnienie w szaleństwie i religijnym fanatyzmie. Autor nie boi się długich momentów ciszy, kontemplacji przyrody czy picia sake, co buduje niesamowite tempo, powolne, niemal senne, by nagle eksplodować w finale każdego z rozdziałów.
Wady i niedociągnięcia.
Największym problemem są tutaj fragmenty scenariusza, gdzie historia bywa trochę niepotrzebnie zbyt skomplikowana. Niektóre wątki pojawiają się i znikają zbyt szybko, czasem bez wyraźnego domknięcia, jakby były jedynie fragmentami większej całości, której nie dostajemy w pełnym obrazie.
Część odbiorców może ponadto narzekać momentami na tempo narracji, które nie potrafi znaleźć stabilnego rytmu. Zdarzają się fragmenty bardzo intensywne, niemal przytłaczające, po których następują sekwencje trochę zbyt rozwleczone i ekspozycyjne.
Trzecia niedoskonałość, która potrafi przytłoczyć, to nadmiar postaci i nazw, które nie zawsze są odpowiednio wprowadzone. Relacje między bohaterami bywają istotne, ale nie zawsze czytelnie zarysowane, przez co łatwo się w nich pogubić. Są tu również niejasne odniesienia do mitologii, kultury czy tradycji Japonii, które nie każdy wyłapie i zrozumie.
Przykładowa plansza Maska Fudo / Źródło: Lost in Time
Wizualne piękno brutalności.
Nawet jeśli scenariusz czasem nie domaga, to wszystkie te niedoskonałości przykrywa genialnie prezentująca się oprawa graficzna. Saverio Tenuta to wizjoner i malarz, który za pomocą pędzla i palety barw tworzy na papierze coś, co wykracza poza ramy tradycyjnego komiksu. Jego kreska jest niezwykle precyzyjna, realistyczna, a jednocześnie przesiąknięta oniryzmem. Najmocniej działa tu sposób budowania przestrzeni. Krajobrazy Japonii feudalnej nie są tłem, tylko pełnoprawnym uczestnikiem wydarzeń.
Ogromne wrażenie robi również praca nad światłem i kontrastem. Często mamy wrażenie, że sceny są budowane nie tyle linią, co nastrojem. Czerń i czerwień dominują w momentach przemocy i transformacji, podczas gdy bardziej spokojne fragmenty toną w stonowanych, przygaszonych barwach. To nie jest przypadkowa estetyka, tylko świadomie prowadzona narracja wizualna, która podkreśla emocje bohaterów bez użycia słów.
Czy warto przeczytać komiks Maska Fudo?
Bez cienia wątpliwości – TAK. Jest to opowieść, która ma swoje wady, ale i tak pozostaje w umyśle odbiorcy na bardzo długo.
| PLUSY: | MINUSY: |
Symbolika i mitologia.
Gęsta atmosfera.
Świetna oprawa graficzna.
Momentami chaotyczny scenariusz.
Nierówne tempo narracji.
Przytłoczenie nadmiarem wątków.
| OCENA: 8/10 |
 |
| Album do recenzji dostarczyło wydawnictwo Lost in Time. Komiks można również znaleźć na Komiksiarnia Katowice i Ceneo. |
Twórca Popkulturowego Kociołka. Z popkulturą i tworzeniem autorskich tekstów związany od 2002 roku. Specjalizuje się w tematyce kultury Japonii oraz rynku komiksowego. Jako publicysta od lat śledzi rozwój mangi i anime, zamieniając wieloletnią pasję w rzetelne recenzje i analizy literatury oraz gier.