Żegnaj, Odynie tom 2-3 – recenzja mangi: krwawa zemsta i jej cena

Pragnienie zemsty potrafi być silniejsze niż strach przed śmiercią, ale co zostaje, gdy cel zostaje osiągnięty? W Żegnaj, Odynie tom 2-3 bohaterowie nadal brną w świat przemocy, intryg i niełatwych sojuszy, a kolejne wydarzenia wystawiają ich motywacje na próbę. Dwa następne tomy przynoszą zarówno intensywne starcia, jak i pytania o cenę podejmowanych decyzji. Czy ta opowieść utrzymuje napięcie? Odpowiedź przynosi nasza recenzja mangi.

Luke i Einar należą do ludzi, których życie zostało naznaczone przez przemoc. Pierwszy stracił rodzinę i dom, drugi również nosi w sobie ciężar przeszłości, która nie pozwala mu spokojnie patrzeć w przyszłość. Ich historie łączy pragnienie zemsty, ale każdy z nich podąża własną drogą. W świecie wikingów osobiste porachunki szybko zaczynają splatać się z politycznymi interesami i walką o władzę. Kolejne wydarzenia pokazują również, że nie każdy konflikt można rozwiązać za pomocą miecza.

Zachęcam również do sprawdzenia innych recenzji mang i poznania kolejnych interesujących opowieści.

Od brutalnych starć do walki o władzę – ocena scenariusza

Żegnaj, Odynie tom 2-3 pokazują, że ta historia ma do zaoferowania znacznie więcej niż tylko kolejne etapy zemsty Luke’a. Początkowo wydawało mi się, że będzie to dość prosta opowieść o człowieku, który chce rozliczyć się z przeszłością. 

Luke nadal podąża za ludźmi odpowiedzialnymi za tragedię, która go spotkała, ale z czasem coraz więcej miejsca zajmuje historia Einara. Jego losy nie są jedynie dodatkiem do głównego wątku, bo również wiążą się z krzywdami wyrządzonymi przez wikingów. Podoba mi się, że Chihiro Yoshioka (zachęcam również do sprawdzenia wywiadu z mangaką) nie prowadzi tych historii osobno, lecz stopniowo splata je ze sobą i rozbudowuje cały konflikt. Pojawiają się nowe postacie, sojusze i polityczne rozgrywki, przez co sytuacja staje się coraz mniej oczywista.

Szczególnie przypadł mi do gustu wątek Alana Muira. To postać, która nie musi wygrywać siłą, ponieważ znacznie lepiej radzi sobie z wykorzystywaniem cudzych słabości i manipulowaniem przeciwnikami. Ciekawie wypada też sprawa następstwa tronu oraz przemiana Knuta. Na początku trudno traktować go jako kogoś, kto może odegrać istotną rolę, ale kolejne wydarzenia pokazują, że nie warto go lekceważyć. Właśnie takie rozwijanie pobocznych wątków sprawia, że fabuła nabiera głębi. Nie wszystko kręci się już wyłącznie wokół odwetu Luke’a, a zmieniający się układ sił sprawia, że z zainteresowaniem śledziłem, dokąd zmierza ta historia.

Nie znaczy to oczywiście, że wszystko zostało dobrze poprowadzone. Największe zastrzeżenia mam do niektórych scen walki, a konkretnie do tego, jak zostały przedstawione na planszach. W trzecim tomie pojawia się zwrot akcji, który powinien zaskoczyć czytelnika, ale moim zdaniem nie do końca się broni. Problem polega na tym, że ilustracje nie pokazują wydarzeń wystarczająco jasno, przez co późniejsze wyjaśnienie bardziej dezorientuje, niż robi wrażenie. Trudno mi uznać to za udany zabieg, zwłaszcza że chodzi o dość istotny moment opowieści.

Od nienawiści do pragmatyzmu – ocena bohaterów

W przypadku bohaterów mam nieco mieszane odczucia. Luke nadal jest postacią, której losy potrafią zainteresować. Chłopiec wychowany przez wilki i naznaczony traumatycznymi wydarzeniami z przeszłości coraz mocniej podporządkowuje swoje życie zemście. Nie jest przy tym idealnym protagonistą i właśnie to uważam za jego zaletę. Widać, jak stopniowo staje się coraz bardziej bezwzględny, a pragnienie odwetu zaczyna odbierać mu to, co pozostało z jego człowieczeństwa. 

Ciekawie wypada również Einar, który w tych tomach zyskuje nieco więcej głębi. Jego sytuacja u boku duńskiego monarchy nie jest łatwa, a osobiste doświadczenia sprawiają, że łatwiej zrozumieć jego zachowanie. Autor pokazuje, jak bardzo nienawiść potrafi wyniszczać człowieka i jak trudno uwolnić się od przeszłości.

Dobrze, że autor rozbudowuje również postacie drugoplanowe, choć nie wszystkie ich wątki przekonują mnie w takim samym stopniu. Alan Muir i Nina wnoszą do historii sporo politycznych intryg i manipulacji, dzięki czemu wydarzenia nie ograniczają się do bezpośrednich starć. Podobnie jest z Knutem, którego przemiana i rosnące znaczenie w walce o władzę należą do ciekawszych elementów tej części opowieści. Mam jednak wrażenie, że niektórym bohaterom zabrakło odrobiny miejsca na lepsze pokazanie ich motywacji. Ich decyzje bywają zrozumiałe w kontekście bieżących wydarzeń, ale nie zawsze czułem, że wynikają z odpowiednio przygotowanej przemiany. Nie przekreśla to tych postaci, ale sprawia, że niektóre ich zachowania wypadają mniej przekonująco, niż mogłyby.

Brudna historia bez lukru – ocena świata

Świat przedstawiony w tych tomach pozostaje brutalny i pozbawiony romantycznej otoczki. Yoshioka pokazuje X wiek jako okres, w którym codzienność wiązała się z przemocą, niepewnością i walką o przetrwanie. Nie ma tu miejsca na idealizowanie wikingów, a kolejne wydarzenia dobrze pokazują, jak trudne było życie w takich realiach. 

Autor wplata w fabułę elementy nordyckich mitów oraz realia ówczesnych taktyk bitewnych, choć czasem odczuwałem, że metafory bywają nad wyraz naciągane. Mimo tych drobnych niedoskonałości i pretensjonalności, brudna, przytłaczająca aura Anglii i Skandynawii stanowi jeden z najmocniejszych punktów całego tytułu.

Kreska Chihiro Yoshioki i jej największe ograniczenie

Warstwa wizualna mangi budzi we mnie bardzo mieszane uczucia, które najmocniej dają o sobie znać właśnie w tomach 2 i 3. Z jednej strony artysta potrafi stworzyć niesamowicie sugestywne, filmowe kadry skupiające się na twarzach bohaterów, ich wykrzywionych w gniewie rysach oraz charakterystycznych, starannie zaprojektowanych fryzurach. Wykorzystanie głębokiej czerni i kontrastów buduje unikalny, mroczny klimat, w którym czuć zapach potu, krwi i prochu.

Z drugiej strony, kiedy przychodzi do scen grupowych potyczek i starć, rysunki stają się drastycznie nieczytelne. Yoshioka drastycznie zaniedbuje tła, a dynamika akcji gubi się w reprezentacyjnym chaosie, gdzie zachowanie ciągłości między poszczególnymi kadrami po prostu nie istnieje. Ten brak przejrzystości przestaje być jedynie drobną niedogodnością w momencie, gdy kluczowy zwrot akcji w trzecim tomie opiera się całkowicie na wizualnym oszukaniu czytelnika.

Wady i niedociągnięcia

Największym mankamentem pozostaje wspomniana nieczytelność niektórych wydarzeń, szczególnie gdy od ich jednoznacznego przedstawienia zależy sens zwrotu akcji. Nie do końca przekonują mnie również momenty, w których odniesienia do mitologii wymagają dodatkowych objaśnień, zamiast naturalnie wynikać z opowieści. Pewne wątpliwości budzą także historyczne szczegóły i nazewnictwo, choć nie wszystkie można jednoznacznie przypisać autorowi, ponieważ część może wynikać z tłumaczenia.

Czy warto przeczytać Żegnaj, Odynie tom 2-3?

Żegnaj, Odynie tom 2-3 to lektura nierówna, która obok porywających momentów surowego dramatu historycznego przynosi sporo fabularnego zniechęcenia. Jeśli polubiliście mroczny klimat pierwszej odsłony i nie przerażają Was warsztatowe potknięcia w rysowaniu scen akcji, znajdziecie tu satysfakcjonujące, choć pospieszne domknięcie losów bohaterów.

Żegnaj, Odynie w tomach 2 i 3 rozwija historię w interesującym kierunku. Początkowa opowieść o zemście Luke’a stopniowo ustępuje miejsca politycznym intrygom, a większa rola Einara, Alana Muira i Knuta sprawia, że wydarzenia stają się mniej przewidywalne. Nie wszystko działa jednak równie dobrze. Część scen walki jest nieczytelna, a niektóre zwroty akcji nie wywołują takiego efektu, jakiego można by oczekiwać. Mimo tych problemów uważam, że warto poznać dalszy ciąg tej historii. Dla kogo: Dla miłośników historycznych mang, opowieści o wikingach, bezkompromisowej przemocy, politycznych intryg oraz bohaterów uwikłanych w trudne moralnie konflikty.

Radosław Frosztęga

Twórca Popkulturowego Kociołka. Z popkulturą i tworzeniem autorskich tekstów związany od 2002 roku. Specjalizuje się w tematyce kultury Japonii oraz rynku komiksowego. Jako publicysta od lat śledzi rozwój mangi i anime, zamieniając wieloletnią pasję w rzetelne recenzje i analizy literatury oraz gier.