Starving Anonymous tom 7 domyka historię, która od początku balansowała na granicy obrzydzenia i fascynacji. Ten finał nie próbuje już nikogo przekonywać, tylko konsekwentnie dokręca śrubę w świecie, gdzie człowiek staje się towarem. Pojawia się pytanie, czy w tym chaosie jeszcze cokolwiek ma sens poza przetrwaniem i czy w ogóle da się to nazwać zakończeniem.
Streszczenie fabuły
Starving Anonymous tom 7 przedstawia moment, w którym tajemnica pochodzenia ludzkości zostaje ujawniona w pełnej skali. Człowiek okazuje się być elementem eksperymentu, a jednocześnie pożywieniem dla istot, które wracają po latach, by rozpocząć „zbiór”. Świat pogrąża się w globalnej rzezi, a chaos obejmuje każdy kontynent. W centrum wydarzeń znajdują się Yamabiki i Natsune, których działania mogą stanowić ostatnią szansę przetrwania. Ich plan wiąże się jednak z ogromnym cierpieniem i przekroczeniem kolejnych granic człowieczeństwa. W tle obserwujemy też rozpad resztek porządku oraz walkę jednostek o przetrwanie.
Finał, który bardziej przytłacza niż zamyka historię
Finał Starving Anonymous to bez wątpienia jazda bez trzymanki, która nie bierze jeńców. Ostatni tom próbuje domknąć kilka wątków naraz. Najważniejszy z nich dotyczy Yamabikiego i Natsune oraz ich planu, który ma dać ludzkości jakąkolwiek szansę. Pomysł sam w sobie ma potencjał, bo opiera się na skrajnych poświęceniach i biologicznej deformacji człowieka, który już dawno przestał być „normalny”. Problem polega na tym, że emocjonalny ciężar tych decyzji nie zawsze wybrzmiewa tak, jak powinien. Zamiast napięcia częściej pojawia się wrażenie przeciążenia.
Narracja działa tu jak fala, która nie ma czasu opaść. Jedna scena brutalności przechodzi w kolejną, a świat przedstawiony nie daje chwili na złapanie dystansu. To sprawia, że Starving Anonymous tom 7 momentami bardziej męczy niż angażuje. Nie dlatego, że brakuje mu pomysłów, ale dlatego, że wszystko jest stale podkręcone do maksimum.
Wątek Yamabikiego i Natsune jest jednocześnie najbardziej interesujący i najbardziej problematyczny. Z jednej strony dostajemy postacie, które są produktem skrajnie zdegenerowanego świata i same w sobie stają się jego komentarzem. Z drugiej strony ich rozwój bywa skrótowy, jakby autorzy bardziej skupiali się na efektach niż na konsekwencjach psychologicznych. Przez to ich historia nie zawsze ma siłę, jakiej można by oczekiwać po finale.
Największą siłą tego tomu są z kolei pojedyncze koncepcje. Informacje o naturze „istot”, ich pochodzeniu i cyklu destrukcji mają w sobie coś niepokojąco logicznego. Widać tu próbę zbudowania metafory świata, który sam się pożera, bo nie potrafi przestać konsumować zasobów. To momenty, które faktycznie zostają w głowie.
Problem zaczyna się wtedy, gdy te idee zostają wciśnięte pomiędzy kolejne sceny ekstremalnego gore. Starving Anonymous od początku nie stroniło od brutalności, ale w tomie siódmym ta brutalność przestaje być narzędziem, a zaczyna być rutyną. I właśnie ta rutyna zabija część napięcia.
Rysunki
Pojedyncze sceny wciąż potrafią robić wrażenie wizualne, głównie dzięki pracy Inabe, który konsekwentnie utrzymuje bardzo „brudny” styl. To rysunki, które nie próbują być estetyczne, tylko odpychające, organiczne i niekomfortowe. W teorii idealne do takiej historii. W praktyce jednak, gdy wszystko jest na tym samym poziomie intensywności, trudno wskazać momenty naprawdę przełomowe.
W efekcie czytelnik przestaje reagować. To jeden z największych paradoksów tego tomu. Historia, która chce szokować, ostatecznie uodparnia odbiorcę na szok i wtedy zostaje już tylko zmęczenie.
Czy warto przeczytać?
Jeśli jesteś fanem serii i dotrwałeś do tego momentu, siódmy tom musisz przeczytać, by zamknąć ten rozdział. Nie licz jednak na satysfakcjonujące rozwiązanie wszystkich zagadek, bo finał pewien zauważalny niedosyt.
Brutalna, konsekwentna wizja świata bez moralnych granic.
Spójność tonu od początku do końca serii.
Nadmierna eskalacja gore prowadząca do zobojętnienia.
Powtarzalność scen przemocy i deformacji.
Nierównomierne rozwinięcie kluczowych idei fabularnych.
| OCENA: 6/10 |
 |
| Mangę do recenzji dostarczyło wydawnictwo Waneko. Komiks można również znaleźć na Komiksiarnia Katowice i Ceneo. |
Twórca Popkulturowego Kociołka. Z popkulturą i tworzeniem autorskich tekstów związany od 2002 roku. Specjalizuje się w tematyce kultury Japonii oraz rynku komiksowego. Jako publicysta od lat śledzi rozwój mangi i anime, zamieniając wieloletnią pasję w rzetelne recenzje i analizy literatury oraz gier.