Klasyka powraca w opowieści Potwór z Czarnej Laguny Żyje, która zamiast prostego horroru serwuje duszną mieszankę kryminału i mitu, gdzie każdy trop może prowadzić w zupełnie inną stronę. W amazońskiej dżungli nic nie jest oczywiste, a granica między człowiekiem i legendą zaczyna się niebezpiecznie zacierać.
Streszczenie fabuły Potwór z Czarnej Laguny Żyje!
Dziennikarka śledcza Kate Marsden wyrusza do peruwiańskiej dżungli w ryzykownym pościgu za seryjnym mordercą, który niegdyś próbował ją brutalnie utopić. Na miejscu odkrywa skomplikowaną sieć lokalnych powiązań i trafia na ślad tajemniczego naukowca masowo skupującego zwłoki. Niespodziewanie w samym sercu nieprzebytej Amazonii jej ścieżki krzyżują się z pradawną i mityczną istotą zamieszkującą mroczne głębiny. Szybko okazuje się, że w otaczającym ją drapieżnym środowisku ludzkie okrucieństwo musi zmierzyć się z siłami nieludzkiej i bezwzględnej natury.
Potwór z Czarnej Laguny jako powrót klasycznej legendy w nowoczesnym wydaniu
Zamiast bezmyślnego kopiowania treści i klimatu kina grozy klasy B, zaserwowano nam tu pełnokrwisty i niesamowicie gęsty thriller o wyraźnym zabarwieniu psychologicznym, w którym klasyczna groza ustępuje miejsca współczesnym lękom. Decyzja o przeniesieniu ciężaru opowieści z samej bestii na zmagającą się z gigantyczną traumą ludzką bohaterkę jest strzałem w dziesiątkę, pozwalającym na nowo zdefiniować, czym w dzisiejszych czasach jest prawdziwy strach.
Twórcy prowadzą narrację w taki sposób, że tropy nie układają się w prostą linię. Zamiast klasycznego śledztwa mamy raczej dryfowanie między hipotezami, intuicją i półprawdami. To sprawia, że historia nabiera nieprzewidywalnego charakteru, choć jednocześnie nie traci czytelności.
Nie uświadczymy tu tanich chwytów polegających na nagłym wyskakiwaniu potwora zza kadru czy przerysowanych scen paniki typowych dla starych filmów. Zamiast tego otrzymujemy powolne i metodyczne zanurzanie się w obłęd. Autorzy scenariusza doskonale zdawali sobie sprawę, że we współczesnym świecie to nie nieznane gatunki ukrywające się w nieodkrytych zakątkach globu budzą największe przerażenie, ale raczej drugi człowiek, pozbawiony moralnych hamulców i zdeterminowany do zadawania cierpienia.
Najmocniejszą stroną scenariusza jest sposób, w jaki zestawiono ze sobą dwie narracje. Z jednej strony mamy śledztwo prowadzone przez Kate, z drugiej narastającą obecność mitu o istocie wodnej, która od pokoleń funkcjonuje w lokalnych opowieściach. Te dwa wątki nie konkurują ze sobą, ale zaczynają się przenikać, aż w pewnym momencie trudno określić, który z nich jest bardziej realny. Ważne jest to, że Potwór z Czarnej Laguny nie pojawia się jako prosta atrakcja czy efektowny element grozy. Jego obecność działa bardziej jak cień, który przesuwa się po całej historii i zmienia sposób, w jaki czytelnik interpretuje wydarzenia.
Tempo narracji jest świadomie nierówne. Są momenty, w których akcja przyspiesza, szczególnie gdy Kate zbliża się do kolejnych odkryć, ale równie często historia zwalnia, pozwalając na budowanie atmosfery. To nie jest komiks, który dąży do ciągłego napięcia. Raczej taki, który pozwala czytelnikowi zanurzyć się w przestrzeni i poczuć jej ciężar.
Rysunek, który buduje ciężar świata
Warstwa graficzna komiksu mocno wspiera atmosferę całej opowieści. Rysunki operują detalem, ale nie przytłaczają nim kadru. Największe wrażenie robi sposób przedstawienia wody i przestrzeni dżungli, gdzie światło i cień nieustannie się przenikają.
Postacie są rysowane w sposób realistyczny, co dobrze współgra z tonem historii. W ich twarzach widać zmęczenie, napięcie i emocje, które często nie zostają wypowiedziane w dialogach. Szczególnie dobrze wypadają sceny nocne oraz te rozgrywające się nad wodą, gdzie odbicia i deformacje obrazu budują dodatkową warstwę niepokoju.
Kolorystyka konsekwentnie utrzymuje chłodny, wilgotny klimat, który wzmacnia poczucie izolacji. Dzięki temu nawet spokojniejsze fragmenty nie tracą swojej intensywności. Całość sprawia wrażenie świata, który jest jednocześnie piękny i nieprzyjazny.
Wady i niedociągnięcia
Największym grzechem scenariusza jest bez wątpienia nadmierne przeładowanie wątkami pobocznymi, które próbują walczyć o uwagę czytelnika na stosunkowo niewielkiej przestrzeni.
To przeładowanie postaciami i ich osobistymi dramatami sprawia, że tytułowe stworzenie, na które wszyscy z takim utęsknieniem czekali, zostaje niesprawiedliwie zepchnięte na daleki plan. Po lekturze całości trudno oprzeć się wrażeniu straconej szansy na znacznie głębszą eksplorację potwora i jego natury.
Zdarza się też, że rytm opowieści staje się zbyt rozciągnięty, a niektóre sceny mogłyby zostać skrócone bez szkody dla całości. W efekcie pojawia się wrażenie lekkiego rozchwiania narracyjnego, które nie niszczy odbioru, ale go spowalnia.
Dla wielu zagorzałych fanów gatunku rozczarowujący może być również fakt, że historia ta rzadko kiedy wkracza na terytorium rasowego horroru z prawdziwego zdarzenia. Budowanie napięcia opiera się głównie na narzędziach znanych z klasycznych thrillerów, przez co odarcie opowieści z elementów nadprzyrodzonych w wielu momentach w ogóle nie wpłynęłoby na przebieg przedstawionych wydarzeń. Zdecydowanie zabrakło momentów autentycznej grozy, kiedy czytelnik wstrzymuje oddech w oczekiwaniu na uderzenie czystego przerażenia.
Podsumowanie
Potwór z Czarnej Laguny Żyje! nie jest komiksem idealnym i bardzo mu do tego daleko. Czy warto jednak sięgnąć po ten tytuł? Zdecydowanie tak. Trzeba jednak pamiętać o tym, że jest to komiks, który działa przede wszystkim atmosferą i konsekwentnym budowaniem napięcia (bez większej grozy). Nie jest to historia nastawiona na prostą rozrywkę, lecz na stopniowe zanurzenie w świecie, gdzie granice między mitem a rzeczywistością stają się niepewne.
| PLUSY: | MINUSY: |
Interesujące połączenie kryminału i mitu.
Bardzo dobra warstwa graficzna i kolorystyczna.
Dobrze napisana główna bohaterka.
Momentami zbyt rozbudowana narracja.
Nierówne tempo niektórych fragmentów.
Zepchnięcie tytułowej wodnej istoty na daleki drugi plan.
Brak silniejszych elementów czystego gatunkowego horroru.
| OCENA: 7/10 |
 |
| Album do recenzji dostarczyło wydawnictwo Lost in Time. Komiks można również znaleźć na Komiksiarnia Katowice i Ceneo. |
Twórca Popkulturowego Kociołka. Z popkulturą i tworzeniem autorskich tekstów związany od 2002 roku. Specjalizuje się w tematyce kultury Japonii oraz rynku komiksowego. Jako publicysta od lat śledzi rozwój mangi i anime, zamieniając wieloletnią pasję w rzetelne recenzje i analizy literatury oraz gier.