Zamek Zwierzęcy tom 4 – recenzja komiksu.

Zamek Zwierzęcy tom 4 to wielki finał mocnej komiksowej opowieści o zwierzętach, emocjach i przemocowej władzy! Panna Bengalore staje przed największym wyzwaniem w swoim życiu, prowadząc zwierzęta Zamku do demokratycznych wyborów. Czy jej ideały przetrwają w świecie zdominowanym przez strach i manipulację?

Ostatni tom tetralogii przenosi nas w sam środek wyborów prezydenckich, które mają legitymizować krwawe rządy byka Silvio. Miss Bangalore kontynuuje zaś swoją misję biernego oporu, stając naprzeciw zmasowanej propagandy i indoktrynacji najmłodszych zwierząt. Sytuacja jeszcze bardziej się komplikuje, gdy do gry wchodzi Bella, partnerka tyrana, która za pomocą obietnic jedzenia i rozrywki manipuluje wyczerpanym tłumem. Panna B musi więc balansować między własnymi ideałami a bezpieczeństwem rodziny, podczas gdy widmo wilków staje się narzędziem ostatecznej kontroli.

Zamek Zwierzęcy tom 4 to naprawdę godne zwieńczenie tetralogii Xaviera Dorisona i Félixa Delepa. Ostatni tom w pełni rozwija motywy rozpoczęte w poprzednich częściach: walka o sprawiedliwość, pytania o granice moralności i siłę bezprzemocowego oporu. Fabuła koncentruje się na wyborach, które mają stanowić test zarówno dla tyrana, jak i jego przeciwników. Już od pierwszych stron wyraźnie widać tu kontrast pomiędzy brutalnością Silvio, a spokojnym, przemyślanym działaniem kotki. W tej opowieści przemoc nie jest jednak jedynym narzędziem narracyjnym. Dorison umiejętnie balansuje dramat polityczny i osobiste konflikty bohaterów, tworząc wciągający wielowarstwowy thriller. Każda decyzja Miss B i jej współtowarzyszy ma tutaj konsekwencje, które wciągają czytelnika w moralną psychologiczną grę, wymagając od niego empatii i refleksji nad tym co właśnie przeczytał.

Dorison po mistrzowsku ukazuje mechanizmy totalitarne. Silvio nie jest już tylko „złym bykiem”. To postać tragiczna i obłąkana, której rządy opierają się na kłamstwie tak wielkim, że sam zaczyna w nie wierzyć. Wprowadzenie zaś wątku „młodzieży Silvio” to genialne, choć przerażające nawiązanie do historycznych reżimów, gdzie indoktrynacja najmłodszych stanowiła o przetrwaniu systemu. Autor nie boi się tu również ukazywać niedoskonałości albo wręcz ułomności „demokracji”, która nie zawsze jest taka, jak ją sobie wyobrażamy.

Znakomitym zabiegiem narracyjnym jest ponadto pokazanie bohaterów w całej ich złożoności. Miss Bengalore nie jest idealną bohaterką. Bywa uległa wobec własnych słabości, zmaga się z codziennymi obowiązkami i macierzyństwem, a mimo to jej niezłomność staje się fundamentem oporu. Silvio, mimo że tyran, nie jest jednowymiarowy. Retrospekcje ukazują jego przeszłość i powody, dla których stał się brutalnym władcą. Takie podejście sprawia, że postacie nie są wyłącznie symbolami, ale pełnowymiarowymi bytami, które można zrozumieć, choć nie zawsze akceptować.

Jedynym, choć niewielkim, mankamentem tomu są niektóre cięcia fabularne, które wydają się zbyt gwałtowne. Z kolei retrospekcja dotycząca młodości Silvia, choć ważna, część czytelników może wybijać z rytmu głównej opowieści. Wyraźnie widać, że autorzy mieli w tej kwestii materiału na więcej stron, niż pozwoliły ramy albumu, co wymusiło pewną kondensację treści pod koniec komiksu.

Warstwa wizualna to kolejna mocna strona dzieła. Félix Delep osiąga w tym tomie szczyt swoich możliwości. Jego rysunki są niezwykle ekspresyjne, realistyczne i w pełni oddają emocje bohaterów, jednocześnie zachowując ich zwierzęcą tożsamość. Rysownik operuje światłem w sposób niemal filmowy, łącząc to z kolorami które doskonale pasują do atmosfery danej sceny.

Zamek Zwierzęcy tom 4 to więc wyśmienite zamknięcie sagi, która na stałe wpisze się w kanon literatury graficznej. Dorison i Delep stworzyli poruszającą przypowieść o tym, że nawet w najgłębszym mroku tyranii, łagodność i prawda pozostają siłami zdolnymi kruszyć fundamenty zamków.