Czy list zza grobu może wywrócić do góry nogami oficjalne śledztwo i zburzyć obraz idealnego ojca? Właśnie przed takim wyzwaniem staje bohaterka historii, której poświęcona jest poniższa recenzja mangi, zabierająca nas w sam środek japońskiego wymiaru sprawiedliwości. Manga Kto widział taniec pawia? Tom 1-2 to pozycja, która pokazuje odbiorcy, że w świecie kryminału nic nie jest takie, jakim się wydaje na pierwszy rzut oka.
Fabuła Kto widział taniec pawia? Tom 1-2.
Komugi Yamashita prowadziła spokojne życie u boku ojca, emerytowanego policjanta, dopóki ich dom nie stanął w płomieniach w samą wigilię. Mężczyzna ginie w pożarze, a policja błyskawicznie aresztuje Tomoyę Endo., syna mordercy, którego Haruo schwytał przed laty. Sprawa wydaje się zamknięta i jasna, ale tylko do momentu pojawienia się listu pozostawionego przez zmarłego. Ojciec Komugi sugeruje w nim, że zatrzymany może być niewinny i że prawda jest znacznie bardziej złożona. Dziewczyna zaczyna wątpić w oficjalną wersję wydarzeń i decyduje się rozpocząć własne śledztwo, pomaga jej w tym nietypowy adwokat. Z każdym kolejnym tropem wychodzą na jaw nowe powiązania i niepokojące fakty, które burzą świat bohaterki.
Już pierwsze strony mangi Kto widział taniec pawia? Tom 1-2, pokazują że nie będzie to opowieść ani lekka ani przewidywalna. Tytuł od razu buduje ciężki klimat, w którym dominuje poczucie straty i niepewności. Śmierć ojca Komugi nie jest tylko punktem wyjścia, ale emocjonalnym fundamentem całej historii. Autorka bardzo szybko wprowadza element wątpliwości wobec oficjalnego śledztwa. To sprawia, że czytelnik zaczyna razem z bohaterką kwestionować to, co wydaje się oczywiste. Właśnie w tym tkwi siła tej opowieści. Nie daje ona prostych odpowiedzi i nie prowadzi za rękę.
Scenariusz.
Fabuła mangi rozwija się stopniowo, ale konsekwentnie. Nie ma tu przesadnych skoków akcji, raczej sukcesywne dokładanie kolejnych elementów układanki. W tomach 1-2 widać wyraźnie, że historia dopiero się rozkręca. To nie jest manga, która od razu odkrywa karty. Wręcz przeciwnie, ona świadomie opóźnia momenty wyjaśnień. Opowieść stopniowo przechodzi od pojedynczej sprawy do znacznie większej sieci powiązań. Pojawiają się sugestie dawnych wydarzeń, które mogą mieć wpływ na teraźniejszość. To buduje wrażenie, że cała historia jest znacznie bardziej rozbudowana niż początkowo się wydaje. Dzięki temu czytelnik cały czas pozostaje w stanie napięcia. Konstrukcja przypomina tu klasyczny thriller sądowo kryminalny, ale z mocnym naciskiem na uczucia bohaterki. Nie ma tu jednak taniego grania na emocjach, jest za to autentyczny smutek i zagubienie dziewczyny, która nagle zostaje sama przeciwko systemowi.
Komugi jest postacią, która bardzo mocno oddziaływuje całą historię. Nie jest to bohaterka idealna ani pewna siebie. Zdarza jej się tracić głowę, ale jej determinacja w dążeniu do oczyszczenia z zarzutów człowieka, który rzekomo zabił jej ojca, jest niesamowicie intrygująca. To odwrócenie klasycznego schematu śledztwa. Tutaj ie szukamy winnego wśród podejrzanych, ale walczymy o niewinność kogoś, kogo wszyscy już skazali. Całkiem nieźle wypada tu również adwokat, który pojawia się w jej życiu. Pełni on dla niej rolę przewodnika, nie będąc jednocześnie jej jednoznacznym sprzymierzeńcem. Jego motywacje nie są od razu jasne, co tylko zwiększa napięcie. Wspólnie tworzą oni duet, który napędza śledztwo.
Postacie drugoplanowe również mają znaczenie, bo każda z nich może coś ukrywać. To sprawia, że czytelnik nie ma pewności komu ufać. Właśnie ten element niepewności jest jednym z najmocniejszych punktów serii.
Dużą siłą Kto widział taniec pawia? Tom 1-2 jest niesamowita atmosfera. To nie jest tylko kryminał, ale też historia o żałobie i poszukiwaniu prawdy. Emocje bohaterki są stale obecne i wpływają na odbiór wydarzeń. Czytelnik bardzo szybko zaczyna odczuwać niepokój, bo nic nie jest pewne. Każda odpowiedź rodzi nowe pytania. To sprawia, że trudno przerwać lekturę.
Nie wszystko działa tu jednak idealnie. Momentami tempo może wydawać się zbyt spokojne dla osób oczekujących dynamicznej akcji. Niektóre wątki są zaś troszkę zbyt przeciągane, co nie każdemu przypadnie do gustu. Czasem też pojawia się wrażenie, że historia zbyt mocno opiera się na emocjach, niż na samym wątku kryminalnym.
Rysunki.
Kolejna mocna strona serii to jej warstwa wizualna. Rito Asami wykonała tu kawał solidnej roboty. Kreska jest czysta, bardzo estetyczna i typowa dla gatunku josei, ale z wyraźnym pazurem w momentach napięcia. Autorka rewelacyjnie operuje światłocieniem. Sceny nocne czy te w deszczu mają w sobie coś z klasycznego filmu noir. Kadrowanie jest przejrzyste, co sprawia, że lektura jest płynna, a my nie gubimy się w natłoku informacji, których w drugim tomie przybywa lawinowo. Szczególnie dobrze wypadają sceny dialogowe, gdzie mimika bohaterów odgrywa kluczową rolę. Widać napięcie, niepewność i zmęczenie Komugi. To wszystko wzmacnia odbiór historii.
Czy warto przeczytać Kto widział taniec pawia? Tom 1-2 ?
Powyższa recenzja mangi Kto widział taniec pawia? Tom 1-2 pokazuje, że jest to pozycja która stawia głównie na klimat i tajemnicę. To historia, która nie spieszy się z ujawnianiem prawdy. Jednocześnie potrafi skutecznie przyciągnąć uwagę i utrzymać ją przez cały czas. To jedna z tych opowieści, które zostają w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony.
| PLUSY: | MINUSY: |
|
|
| OCENA: 9/10 |
 |
| Mangę do recenzji dostarczyło wydawnictwo Waneko. Komiks można również znaleźć na Komiksiarnia Katowice i Ceneo. |
Twórca Popkulturowego Kociołka. Z popkulturą i tworzeniem autorskich tekstów związany od 2002 roku. Specjalizuje się w tematyce kultury Japonii oraz rynku komiksowego. Jako publicysta od lat śledzi rozwój mangi i anime, zamieniając wieloletnią pasję w rzetelne recenzje i analizy literatury oraz gier.