Świat Akwilonu: Elfy tom 22 – recenzja komiksu: magia lasu i znane schematy

Wojna ghuli dobiegła końca, ale jej skutki wciąż zatruwają życie mieszkańców Akwilonu. Tym razem zagrożenie przychodzi ze strony natury, która przestaje być sprzymierzeńcem elfów. Świat Akwilonu: Elfy tom 22 przedstawia kolejną wyprawę w głąb magicznych lasów, a nasza recenzja komiksu przygląda się temu, jak Nicolas Jarry wykorzystuje dobrze znane motywy fantasy.

Zamiast rozmachu wielkich batalii, twórcy proponują nam w albumie Świat Akwilonu: Elfy tom 22 dramat o odkupieniu, naturze i bolesnym procesie przekazywania pałeczki. To opowieść o tym, jak trudno jest odbudować zaufanie w krainie, która na każdym kroku przypomina o popełnionych w przeszłości błędach.

Zachęcam także do sprawdzenia innych recenzji komiksowych na naszej stronie, gdzie regularnie przyglądamy się najciekawszym premierom.

Stare zagrożenie, nowa przygoda i dobrze znane schematy fantasy

Wojna z nekromantką Lah’sa pozostawiła po sobie znacznie więcej niż tylko zniszczone osady i traumę ocalałych. Jej konsekwencje dotykają również świata przyrody, a istoty zamieszkujące lasy zaczynają stanowić śmiertelne zagrożenie dla elfów. To właśnie na tym pomyśle Nicolas Jarry buduje Strażnika korzeni, czyli dwudziesty drugi album cyklu poświęconego mieszkańcom Akwilonu. Koncepcja fabularna jest tu  całkiem interesująca, ponieważ pozwala spojrzeć na następstwa wielkiego konfliktu z nieco innej perspektywy. Zamiast kolejnej opowieści o bezpośredniej walce z armią przeciwnika otrzymujemy historię o skażeniu natury i próbie przywrócenia równowagi.

Główną bohaterką zostaje Laedyss, młoda elfka, która po tragedii dotykającej jej społeczność szuka sposobu na powstrzymanie tajemniczego zagrożenia. Na jej drodze pojawia się Beloenn, zgorzkniały strażnik korzeni, stroniący od innych i niezbyt zainteresowany przyjmowaniem uczennicy. W ten sposób Jarry wprowadza do opowieści motyw mistrza i adepta, a następnie rozwija go w ramach klasycznej wyprawy fantasy. Nie ma tutaj więc szczególnej rewolucji. Samotny mentor, młoda osoba poszukująca własnej drogi, wspólna misja i konieczność zmierzenia się z przeszłością to elementy doskonale znane miłośnikom gatunku.

Nie oznacza to jednak, że scenariusz jest nudny. Podoba mi się przede wszystkim powiązanie głównego konfliktu z konsekwencjami wcześniejszych wydarzeń. Dzięki temu album nie sprawia wrażenia całkowicie oderwanego od reszty uniwersum, a jego historia ma swoje uzasadnienie w szerszej sytuacji przedstawionego świata.

Największy problem stanowi jednak tempo. Początek rozwija się dość niemrawo, a zanim właściwa wyprawa nabierze rozpędu, scenariusz poświęca sporo miejsca na przyzwyczajenie odbiorcy do postaci i ich sytuacji. Ostatecznie dostajemy tu jednak solidną, choć mocno zachowawczą opowieść. Nicolas Jarry wie, z jakich elementów zbudować klasyczne fantasy, ale tym razem nie wszystkie wykorzystuje z równą skutecznością.

Bohaterowie, którzy muszą zostawić przeszłość za sobą

Najciekawszym elementem albumu Świat Akwilonu: Elfy tom 22, jest dla mnie zaprezentowana tu relacja między głównymi bohaterami.

Laedyss i Beloenn reprezentują dwa zupełnie różne etapy życia, a jednocześnie łączy ich doświadczenie cierpienia. Ona musi odnaleźć się w rzeczywistości, która brutalnie odebrała jej dotychczasowe poczucie bezpieczeństwa. On natomiast jest człowiekiem zamkniętym w sobie, którego przeszłość nie pozwala spokojnie patrzeć w przyszłość.

Motyw niechętnego mistrza i uczennicy co prawda nie należy do szczególnie oryginalnych, ale Jarry potrafi nadać mu emocjonalny i ciekawy wymiar. Szczególnie dobrze prezentuje się tu wątek w którym obie strony muszą zmierzyć się z własnymi ograniczeniami. Beloenn nie może bez końca uciekać od odpowiedzialności, a Laedyss potrzebuje czegoś więcej niż tylko opieki starszego i bardziej doświadczonego towarzysza.

Bardzo dobrze wypada również Kadra. Krasnolud nie jest wyłącznie dodatkowym uczestnikiem wyprawy, lecz pełni istotną funkcję w relacjach między pozostałymi postaciami. Jego obecność pomaga przełamać napięcia i nadaje całej grupie bardziej naturalny charakter.

Nie będę jednak udawał, że mamy do czynienia z wyjątkowo nowatorskimi portretami psychologicznymi. Konstrukcja bohaterów jest dość klasyczna, a ich przemiana przebiega zgodnie z dobrze znanymi regułami fantasy. Mimo to ta trójka ma wystarczająco dużo emocjonalnego potencjału, żeby utrzymać zainteresowanie historią.

Magiczne lasy, pradawne drzewa i skażona przyroda

Świat przedstawiony w dwudziestym drugim tomie Elfów zachowuje swój dawny urok, ale ulega wyraźnemu przyciemnieniu. Tereny d’Arran przestają być jedynie baśniową krainą pełną majestatycznych drzew i tajemniczych ostępów, zamieniając się w przestrzeń naznaczoną krwią i cierpieniem po minionych kampaniach. Zgniła zieleń, chorujące pnie i zepsute korzenie tworzą interesujący, duszny klimat, w którym natura nie jest już bezstronnym tłem, lecz aktywnym, cierpiącym uczestnikiem dramatu.

Twórcy sprawnie wykorzystują ten motyw, by pokazać, jak głęboko wojna wpłynęła na świat. Szczególnie podoba mi się samo założenie, że przyroda nie pozostaje obojętna na wydarzenia rozgrywające się w świecie elfów. Dzięki temu album zachowuje charakterystyczną baśniowość cyklu, jednocześnie wprowadzając do niej niepokojący element.

Graficzna strona albumu

Warstwa graficzna niestety tym razem należy do słabszych elementów albumu. W przypadku historii osadzonej w świecie pradawnych lasów, magicznych stworzeń i tajemniczych sił natury oprawa wizualna powinna odgrywać szczególnie ważną rolę. Tymczasem rysunki Gianluki Maconiego i Benoîta nie zapewniają takiego poziomu dopracowania, jakiego oczekiwałbym od tego uniwersum.

Moje zastrzeżenia dotyczą przede wszystkim szczegółowości i wykończenia niektórych elementów ilustracji. Na kolejnych stronach baczne oko czytelnika szybko wyłapie nierówną jakość szerszych planów w porównaniu z ujęciami skupionymi na postaciach. Brakuje tu również pieczołowitości w oddaniu przyrody czy dynamiki starć (znanej z wcześniejszych tomów), które w kilku miejscach wyglądają jakby były w pośpiechu naszkicowane.

Wady i niedociągnięcia

Największym problemem komiksu jest jego zachowawczość. Nicolas Jarry korzysta z motywów, które wielokrotnie pojawiały się już w opowieściach fantasy, i nie zawsze potrafi nadać im świeżość. Szczególnie szkoda, że tak ciekawy punkt wyjścia nie otrzymuje bardziej zdecydowanego rozwinięcia.

Nieco rozczarowuje również sposób wykorzystania następstw wojny ghuli. Powrót do wcześniejszych zagrożeń ma uzasadnienie fabularne, ale nie wywołuje już takiego zainteresowania jak pierwsze zetknięcie z tym konfliktem. W połączeniu z przeciętną oprawą graficzną sprawia to, że album nie wykorzystuje całego potencjału swojego pomysłu.

Czy warto przeczytać Świat Akwilonu: Elfy tom 22? 

Nicolas Jarry przygotował klasyczną opowieść fantasy, w której najważniejsze okazują się relacje między bohaterami i próba odnalezienia własnego miejsca po traumatycznych wydarzeniach. Mimo kilku wyraźnych niedociągnięć lektura Świat Akwilonu: Elfy tom 22 pozostawia pozytywne wrażenie. Polecam ją przede wszystkim osobom śledzącym losy mieszkańców Akwilonu oraz miłośnikom tradycyjnych opowieści o mentorach, uczniach i niezwykłych wyprawach.

Świat Akwilonu: Elfy tom 22 to solidna opowieść fantasy, która łączy klasyczną przygodę z historią o odpowiedzialności, odkupieniu i skutkach wojny. Choć fabuła momentami podąża utartymi ścieżkami, potrafi zaangażować dzięki relacjom między bohaterami i interesującemu przedstawieniu wyniszczonej natury. Na uwagę zasługuje również klimat albumu, mimo że warstwa graficzna nie zawsze dorównuje jego fabularnym ambicjom. Nie jest to historia pozbawiona wad, ale ma kilka mocnych stron, które sprawiają, że całość wypada pozytywnie. Dla kogo? Dla miłośników klasycznego fantasy, rozbudowanych komiksowych uniwersów, historii o mentorach i uczniach oraz czytelników regularnie śledzących serię Elfy.

Radosław Frosztęga

Twórca Popkulturowego Kociołka. Z popkulturą i tworzeniem autorskich tekstów związany od 2002 roku. Specjalizuje się w tematyce kultury Japonii oraz rynku komiksowego. Jako publicysta od lat śledzi rozwój mangi i anime, zamieniając wieloletnią pasję w rzetelne recenzje i analizy literatury oraz gier.