Pieskie szczęście – recenzja komiksu.

Czy adopcja psa może zmienić całe życie? W Pieskim szczęściu Keum Suk Gendry-Kim pokazuje, jak małe futrzaste stworzenia potrafią odmienić codzienność i poruszyć serca. Dotyka ona również tutaj trudnych tematów, biorąc na warsztat relację człowieka z psem w kontekście szybkiej zmiany kulturowej.

Historia zaczyna się, gdy Yuna i jej mąż Hoon, decydują się na adopcję pierwszego psa, corgi o imieniu Marchewka. Początkowo niechętna Yuna szybko zaprzyjaźnia się ze zwierzęciem, a wkrótce do rodziny dołączają kolejne psy. Para przeprowadza się na wieś, gdzie codziennie styka się z porzuconymi i maltretowanymi zwierzętami. W tle pojawiają się trudne realia koreańskiego społeczeństwa: handel psami przeznaczonymi na mięso oraz dyskusje o prawach zwierząt. Przez codzienne spacery, wizyty u weterynarza i wspólne zabawy para uczy się życia w harmonii z nowymi domownikami.

Keum Suk Gendry-Kim, znana z poruszania trudnych historycznie tematów, tym razem kieruje uwagę czytelnika na dynamicznie zmieniający się krajobraz społeczny Korei Południowej, koncentrując się na relacji człowiek-pies. Jej Pieskie szczęście to dzieło o podwójnej naturze. Pozornie jest to po prostu kronika życia autorki i jej partnera z adoptowanymi psami. Za tym wszystkim kryje się jednak powieść społeczna o transformacji kulturowej, etyce i empatii w Korei Południowej.

Znaczącą siłą komiksu jest niewątpliwie autentyczność narracji. Historia Yuny i Hoona jest opowiedziana z subtelną wrażliwością i poczuciem humoru, które sprawiają, że codzienne sytuacje stają się fascynującymi obserwacjami ludzkiej wrażliwości. Psy, z ich wyrazistymi oczami i charakterystycznymi gestami, są w komiksie prawdziwymi bohaterami. Mają one własne osobowości i historie, które w naturalny sposób splatają się z życiem ich opiekunów, pokazując głębokie więzi między człowiekiem a zwierzęciem.

Obok tej lekkiej i emocjonalnej treści autorka nie unika tu również trudnych tematów. Obok codziennej sielanki wprowadzana jest świadomość, że w Korei psy bywają traktowane przedmiotowo (jako pożywienie). Porzucenia, przemoc wobec zwierząt, furgonetki handlarzy mięsem. Wszystkie te wątki wprowadzają element społecznego reportażu, a czytelnik zyskuje kontekst kulturowy i refleksję nad tym, jak różne społeczeństwa postrzegają zwierzęta. 

Komiks ciekawie pokazuję, że relacje człowieka ze zwierzęciem nie są uniwersalne i różnią się zależnie od regionu świata. W Korei, choć coraz więcej osób traktuje psy jak członków rodziny, wciąż funkcjonują tradycje, w których psy są źródłem pożywienia lub przedmiotem kontrowersji politycznych. Autorka umiejętnie balansuje tu między osobistym doświadczeniem a społeczną refleksją, pokazując, że nasze przywiązanie do zwierząt jest jednocześnie indywidualne i kulturowo uwarunkowane. Komiks pełni więc w pewnym sensie rolę edukacyjną, choć robi to w naprawdę subtelny sposób.

Tytuł naprawdę nieźle prezentuje się również pod kątem oprawy artystycznej. Autorka w albumie wykorzystuje mocne, czarno-białe linie i różnorodne układy paneli. Niektóre sceny są całostronicowe, inne minimalistyczne i bez słów, co pozwala na pełne skupienie się na emocjach i detalach. Zastosowanie różnej techniki rysunku do przeszłości i teraźniejszości, a także zmiany w grubości linii i stylu tuszu, nadają zaś komiksowi głębi. Szczególnie dobrze prezentują się tu portrety psów, ich spojrzenie, pełne energii i wrażliwości, sprawia, że czytelnik znacząco odczuwa emocje wypływające z komiksu.

Album zdecydowanie ma bardzo wiele pozytywów. Czy jest on więc pozbawiony jakichkolwiek wad? Niestety nie. Narracja bywa tu momentami troszkę zbyt rozwlekła. Długość ponad 200 stron sprawia, że tempo lektury jest wolne i kontemplacyjne, a co za tym idzie momentami może troszkę nużyć. Ponadto, chociaż komiks dotyka ciekawych kwestii  społeczno-politycznych, robi to dość pobieżnie. Brakuje tu bardziej dogłębnej, krytycznej refleksji na temat przyczyn zjawiska takiego traktowania psów w Korei.

Pieskie szczęście to więc powieść graficzna, która bawi, wzrusza i edukuje. Album nawet pomimo kilku swoich niedoskonałości nadal prezentuje bardzo wysoki poziom, obok którego trudno jest przejść obojętnie, niezależnie od tego czy jest się miłośnikiem psów.