Ozon: Księga 1 – recenzja komiksu.

Stęskniliście się za nietuzinkowość dzieł Antonio Segury? Wydawnictwo Lost in Time ma więc dla Was coś, co zdecydowanie powinno przykuć waszą uwagę, mianowicie album Ozon: Księga 1. Komiks, który udowadnia, że sensacja i ekologia mogą iść w parze i zapewniać naprawdę przyjemną dawkę rozrywki.

Akcja komiksu rozgrywa się w niedalekiej alternatywnej przyszłości, w której eksploatacja zasobów naturalnych doprowadziła Ziemię na skraj zagłady. Głównym bohaterem Ozon: Księga 1 jest Ilia Gorki, agent paramilitarnej Grupy Akcji Ekologicznej „Ozon”, która zajmuje się fizyczną eliminacją osób odpowiedzialnych za niszczenie środowiska.  Fabuła albumu składa się z szeregu epizodycznych misji, podczas których Rusin i jego jednostka bezwzględnie rozprawiają się z chciwymi przemysłowcami, kłusownikami i skorumpowanymi urzędnikami.

Kiedy myślimy o komiksie ekologicznym, często pojawia się obraz tytułu nastawionego głównie na edukację i pewne jasno sprecyzowane emocje. Jednak Antonio Segura i José Ortiz podchodzą do tej tematyki zupełnie inaczej. Nie boją się oni bowiem mieszać gatunków i przesuwać kolejnych granic, wyłamując się tym samym z pewnych schematów. W komiksie tym naprawdę nieźle łączą oni sensację, pulpowe elementy, ekologiczne przesłanie i dobrze dopasowaną do tego wszechobecną ironię. Taka mieszanka sprawia, że mamy tu do czynienia z czymś naprawdę intensywnym, odmiennym i mocno przykuwającym uwagę. 

Album opiera się na krótkich, epizodycznych opowiadaniach, które pozwalają jednak zbudować dość różnorodny i wielowymiarowy świat. Każdy epizod dotyka innego problemu, mającego skłonić czytelnika do pewnej refleksji. Sensacyjno-widowiskowa otoczka dzieła zapewnia jednocześnie odbiorcy naprawdę dobrą i intensywną dawkę rozrywki. Autorzy nie starają się ukrywać tutaj brutalnej prawdy o świecie, a wręcz podsycają i podkreślają absurdy i cynizm działań człowieka. Segura dość intensywnie przelewa tu na papier swoje własne przekonania. Pokazuje on i stara się przekonać odbiorcę, że bierność prowadzi do katastrofy, a radykalizm jest jedyną szansą na lepsze jutro. Ta forma nie każdemu będzie musiała więc pasować, chociaż nie można odmówić jej tego, że przykuwa uwagę.

Jeśli chodzi o inne zalety albumu, to z pewnością zaliczają się do nich prowadzone dialogi i kąśliwe komentarze bohaterów. Szczególnie dotyczy to Gorkiego, którego ironiczne riposty są mocne, ale też świetnie pasują do konkretnych scen i wydarzeń. Dialogi balansują między powagą tematu a humorem. Prowadzone rozmowy powiązane są również z moralizatorskim wydźwiękiem tytułu. Przesłanie ekologiczne nie jest tu jednak na szczęście podane topornie wprost, a umiejętne plecione w mocną akcję.

Ozon: Księga 1 mimo wielu zalet ma też swoje wady. Krótkie epizody, choć dynamiczne, zamykają się zbyt szybko, przez co niektóre wątki są mocno spłycone. W niektórych fragmentach twórca decyduje się na pokazanie treści, która nie tyle balansuje na granicy absurdu, co ją przekracza. Jest tu kilka takich momentów, które miały być śmieszne, a były żenujące (ale to zależy od poczucia humoru czytelnika).

Jeżeli zaś chodzi o warstwę graficzną, to ta jak to bywa w przypadku rysunków José Ortiza, prezentuje się znakomicie. Czarnobiała kreska jest surowa, realistyczna i niezwykle ekspresyjna. Mimika bohaterów, dynamika scen akcji i sposób prezentacji antagonistów są przemyślane i spójne z narracją. Ortiz mistrzowsko operuje kontrastem i detalem, jednocześnie nie przytłaczając czytelnika nadmiarem szczegółów.

Ozon. Księga 1 to komiks, który mimo upływu lat od momentu swojego powstania nadal jest bardzo aktualny i angażujący. To pozycja dla czytelników, którzy lubią, gdy popkultura zabiera głos w ważnych sprawach, ale robi to bez nadmiernego moralizatorstwa, stawiając przede wszystkim na rozrywkę. Jest to więc kolejna solidna cegła w ofercie Lost in Time, po którą warto sięgnąć.