OKP Dolores tom 7 – recenzja komiksu.

Kosmiczni piraci, starożytne ruiny i walka o przetrwanie to mieszanka, obok której żaden fan science fiction nie przejdzie obojętnie. Wszystko to można znaleźć w albumie OKP Dolores tom 7, który  zabiera nas w kolejną podróż przez niebezpieczne planety, gdzie każda decyzja może kosztować życie. To również opowieść o determinacji, która prowadzi bohaterów przez mroczne tajemnice prosto w otchłań niebezpieczeństwa. 

Mony łączy siły z wojownikami Wassajów, aby odbić swoją córkę Lunę z rąk bezwzględnego najemnika Sharkisa. Najkrótsza droga do celu wiedzie przez miasto Okotsha, zamieszkane przez niebezpieczne Cienie. W tym samym czasie uwięziona na skradzionym statku Luna próbuje sabotować działania łupieżców, chcących zniszczyć ostatnią puszczę na planecie Tishala dla zysku z paliw kopalnych. Wszystkie wątki zbiegają się w decydującej bitwie, która rozstrzygnie o losach mieszkańców planety oraz samej załogi Dolores.

Seria od samego początku oferuje odbiorcy mocną dawkę akcji połączonej ze świetnymi rysunkami. Nic więc dziwnego, że oczekiwania wobec OKP Dolores tom 7 były naprawdę duże, tym bardziej, że jest to dokończenie ciekawego wątku z poprzedniego tomu. Album pomimo swojej pewnej przewidywalności (znanej z poprzednich części) na szczęście dostarcza naprawdę satysfakcjonującą przygodę.

W przeciwieństwie do wcześniejszych tomów, gdzie humor i space opera mieszały się z piracką energią, tom siódmy kładzie większy nacisk mroczny klimat i wyraziste emocje. Już od pierwszych kadrów czuć napięcie, które towarzyszy bohaterom i udziela się też nam. 

Jeśli chodzi o samą fabułę, OKP Dolores tom 7 skupia się na domknięciu wątków. Mamy tutaj klasyczny motyw walki dobra ze złem, gdzie z jednej strony mamy obrońców natury, a z drugiej chciwych najemników. Postać Sharkisa jako głównego złego wypada całkiem nieźle. Jest brutalny, wyrachowany i ma w sobie coś z szalonego naukowca. Jego konflikt z Mony jest osią napędową tego tomu i widać, że oboje nie cofną się przed niczym, by osiągnąć swój cel. 

Historia rozwija się w naprawdę wartkim tempie, lecz równocześnie pozwala na pogłębienie postaci. Najlepiej to widać na przykładzie Mony, która przechodzi ewolucję od od bohaterki zmagającej się z własnym buntowniczym duchem do matki, która staje przed koniecznością odpowiedzialnych decyzji w ekstremalnych warunkach. Świetnie widać również rozwój Luny, której zaradność i zdolności mechaniczne pozwalają jej stawić czoła Sharkisowi.

Scenariusz ma jednak również swoje wady do których można zaliczyć przewidywalność pewnych wątków. Sam finał również nadmiernie nie zaskakuje. Jest on widowiskowy i poprawnie skonstruowany ale ale już w połowie albumu można przewidzieć jaka będzie końcówka. Nie wszystkim przypadnie też do gustu zmiana tonu w porównaniu z wcześniejszymi tomami, gdzie humor i lekkie odniesienia kulturowe były mocnym elementem serii. Niektórzy czytelnicy mogą narzekać na zepchnięcie niektórych postaci pobocznych (którzy ciekawie prezentowali się w poprzedniej odsłonie) na bardzo daleki plan.

Najmniejszych uwag nie można mieć tutaj za to do oprawy graficznej. Twórcy ponownie pokazują, że ich wyobraźnia jest niczym nieskrępowana, jeśli chodzi o projektowanie obcych światów. Miasto Okotsha wygląda po prostu obłędnie, jest brudne, mroczne i czuć w nim grozę. Cienie, które tam mieszkają, zostały przedstawione w sposób, który budzi autentyczny niepokój, co świetnie buduje klimat tej części opowieści. Kolorystyka jest nasycona i sugestywna, podkreślając zarówno napięcie, jak i tajemniczy klimat planety. Scenariusz i rysunki działają w nierozerwalnej symbiozie, czytelnik ma poczucie, że każdy kadr jest przemyślany i perfekcyjnie dopasowany do kolejnych scen.

OKP Dolores tom 7 zamyka cykl Tishali w sposób solidny i konsekwentny. Co prawda finał nadmiernie nie zaskakuje, ale na pewno dostarcza odbiorcy emocji i co najważniejsze przyjemnej dawki rozrywki sci-fi. Zarówno akcja, jak i refleksje nad naturą i przeszłością bohaterów współgrają tu ze sobą tworząc album, który satysfakcjonuje.

Album dostarcza dokładnie tego, czego można było od niego oczekiwać (biorąc pod uwagę wcześniejsze części). To solidne rzemiosło komiksowe, które stawia kropkę nad i w historii planety Tishala. Historia angażuje, postacie rozwijają się wiarygodnie, a świat przedstawiony zachwyca szczegółami. Album nie rewolucjonizuje gatunku, ale jest bardzo satysfakcjonującą lekturą Dla kogo? Ta seria to idealna propozycja dla czytelników kochających widowiskowe space opery z silnymi bohaterkami i obłędną oprawą graficzną.

Warto przeczytać:

OKP Dolores tom 5: Piaski Tishali – recenzja komiksu. Kosmiczna zabójcza puszcza – recenzja komiksu OKP Dolores tom 6. Recenzja komiksu – OKP Dolores tom 4. Armada tom 5 – recenzja komiksu.