Mój ojciec jest jednorożcem – recenzja mangi: niezwykły pomysł na rodzinną komedię

Język / Language:


|

English


|

Deutsch


|

Français


|

Español


|

Italiano


|

日本語

Ilustracja z mangi Mój ojciec jest jednorożcem przedstawiająca ojca o ciele centaura z rogiem na czole oraz torbą na zakupy idącego ulicą obok nastoletniego syna.

Jednorożec jako ojciec, nastolatek jako nauczyciel codziennych obowiązków i dom, w którym zwyczajne czynności szybko przestają być zwyczajne. Manga Mój ojciec jest jednorożcem wykorzystuje taki punkt wyjścia do stworzenia komedii o poznawaniu się dwóch zupełnie różnych osób. W tej recenzji mangi przyglądam się temu, czy za absurdalnym konceptem kryje się coś więcej.


Jednorożce kojarzą się przede wszystkim z legendami, magią i fantastycznymi krainami. Monaka Suzuki postanowiła jednak umieścić jednego z nich w zupełnie innym otoczeniu – japońskim gospodarstwie domowym.  Masaru potrafi przybierać ludzką postać, ale jego natura nieustannie daje o sobie znać. Nie pomaga również fakt, że musi odnaleźć się w roli ojczyma nastoletniego chłopaka, który niekoniecznie marzył o takim członku rodziny. W ten sposób powstaje historia łącząca elementy fantasy, komedii i obyczajowej opowieści o budowaniu relacji.

Jeżeli szukasz kolejnych interesujących lektur, koniecznie zajrzyj także do naszych recenzji mang.


Czy historia o jednorożcu może opowiedzieć coś ciekawego o rodzinie?

Jednotomówka Mój ojciec jest jednorożcem ma dość nietypowy i na swój sposób ciekawy punkt wyjścia. Matka szesnastoletniego Isseia ponownie wychodzi bowiem za mąż, a jej nowym wybrankiem okazuje się Masaru, istota będąca połączeniem jednorożca i pegaza, potrafiąca przybierać ludzką postać. Samo to wystarczyłoby do zbudowania całkiem zwariowanej komedii, ale Monaka Suzuki idzie o krok dalej. Zamiast skupiać się wyłącznie na fantastycznej naturze nowego członka rodziny, wykorzystuje ją do opowiedzenia o codziennych obowiązkach, wychowywaniu nastolatka i trudnościach związanych z pojawieniem się obcej osoby w dotychczasowym życiu.

Najlepiej wypadają tutaj sytuacje wynikające bezpośrednio z różnic między ludzkim i końskim sposobem funkcjonowania. Masaru chce być idealnym ojcem oraz gospodarzem domu, ale jego wyobrażenie o prawidłowym żywieniu człowieka potrafi sprowadzić się do przygotowywania potraw z siana. Podobnie wygląda jego poznawanie ludzkich zwyczajów i zasad współżycia z sąsiadami. Humor nie jest tutaj doklejony do opowieści, lecz wynika z samej konstrukcji świata i charakteru głównego bohatera.

Suzuki dobrze wykorzystuje również ograniczenie przestrzeni fabularnej. Zamiast budować rozbudowaną przygodę fantasy, koncentruje się na niewielkim wycinku życia Isseia i Masaru. Dzięki temu kolejne sytuacje tworzą spójną kronikę nietypowego początku rodzinnej relacji. Pojawiają się też wątki sąsiedzkie i szkolne, które urozmaicają codzienność bohaterów, choć nie wszystkie mają równie dużą wagę.

Największy problem stanowi jednak objętość historii. To one-shot liczący około 140 stron, a więc przestrzeń na rozwinięcie pomysłu jest mocno ograniczona. Relacja między pasierbem i ojczymem zmienia się stosunkowo szybko, podobnie jak niektóre poboczne konflikty. Finał przynosi satysfakcjonujące domknięcie, ale nie wykorzystuje w pełni możliwości, jakie dawał tak nietypowy układ rodzinny. Chętnie zobaczyłbym jeszcze kilka rozdziałów, które pozwoliłyby tej znajomości rozwijać się w bardziej naturalnym tempie.


Od niechęci do zrozumienia: jak wypadają bohaterowie?

Do zauważalnych dużych zalet mangi z pewnością trzeba zaliczyć ciekawe zestawienie dwóch bohaterów o zupełnie odmiennym podejściu do życia. Issei to nastolatek, który nie zamierza bezrefleksyjnie zaakceptować nowej sytuacji życiowej. Jest raczej powściągliwy, momentami zrezygnowany i zdecydowanie bardziej przyziemny od swojego nowego ojczyma. Dzięki temu nie staje się jedynie biernym obserwatorem kolejnych dziwactw Masaru, lecz aktywnym uczestnikiem ich wspólnego życia.

Masaru z kolei ma dobre intencje, ogromny entuzjazm i szczerą chęć zdobycia sympatii pasierba, ale zupełnie nie rozumie ludzkich przyzwyczajeń. Jego nieporadność nie wynika ze złej woli, tylko z braku doświadczenia. To sprawia, że łatwo go polubić, nawet kiedy kolejne pomysły przynoszą więcej problemów niż pożytku. 

Relacja tej dwójki nie opiera się na prostym schemacie konfliktu między niezadowolonym dzieckiem a irytującym dorosłym. Obaj muszą nauczyć się funkcjonować w nowej rzeczywistości, a ich wzajemne poznawanie się stanowi najważniejszy emocjonalny element opowieści. Postacie drugoplanowe, szczególnie sąsiedzi, uzupełniają ten układ, choć nie otrzymują równie dużo miejsca.

Pewien niedosyt pozostawia natomiast matka Isseia. Jej obecność jest istotna dla całego założenia, ale sama bohaterka pozostaje na uboczu głównej relacji.


Świat ludzi oczami niezwykłego ojczyma

Świat przedstawiony w omawianym tytule to specyficzna hybryda współczesnego japońskiego przedmieścia oraz surrealistycznej baśni. Autorka umiejętnie zestawia szarą codzienność, obowiązki domowe i segregację śmieci z obecnością istoty, która potrafi przybierać postać pięknego blondyna lub pół-konia. Ten kontrast stanowi o sile klimatu i stawia przede wszystkim na poczucie bezpieczeństwa i optymizm.

Atmosfera jest lekka, a codzienne perypetie bohaterów budują urokliwy, ciepły mikroklimat. Mój ojciec jest jednorożcem to kameralna komedia obyczajowa, której niezwykłość polega przede wszystkim na tym, kto wykonuje codzienne obowiązki. 


Fantastyczny bohater w lekkiej, komediowej oprawie

Warstwa graficzna dobrze współgra z absurdalnym humorem tej historii. Rysunki są czytelne, a przedstawienie Masaru w ludzkiej i fantastycznej postaci pozwala autorce budować komiczne sytuacje wynikające z jego nietypowego wyglądu. Szczególnie dobrze wypada mimika bohaterów, zwłaszcza Isseia, którego znudzone i sceptyczne reakcje potrafią rozbawić bez potrzeby dodawania dialogów.

Ciekawie wypadają również przemiany Masaru, kiedy jego końska natura daje o sobie znać w najmniej spodziewanych momentach. To właśnie kontrast między jego dostojnym wyglądem a niezręcznym zachowaniem stanowi jeden z mocniejszych elementów humorystycznych mangi. Całość uzupełnia estetyczna oprawa wydania, w tym błyszcząca obwoluta, która przyciąga wzrok i dobrze pasuje do fantastycznego charakteru opowieści.


Wady i niedociągnięcia

Największą wadą tytułu zdecydowanie pozostaje jego niewykorzystany potencjał. Chciałoby się wiedzieć więcej o relacji matki Isseia z Masaru, a także zobaczyć, jak ich nietypowa rodzina funkcjonuje po dłuższym czasie. 

Niektóre pomysły, w tym wykorzystanie legend związanych z jednorożcami, aż proszą się o dodatkowe rozwinięcie. Ponadto nie wszystkie żarty trafiają równie celnie, a powracanie do motywu siana może z czasem tracić świeżość. Nie są to jednak niedociągnięcia przekreślające całość. Bardziej przypominają przypomnienie, że z tej koncepcji można było wycisnąć jeszcze trochę więcej.


Czy warto przeczytać Mój ojciec jest jednorożcem?

Mój ojciec jest jednorożcem to sympatyczna jednotomówka, która udowadnia, że nawet najbardziej absurdalny pomysł może stać się podstawą przyjemnej historii obyczajowej. To doskonała polecajka dla kogoś kto szuka czegoś na poprawę humoru, ale nie oczekuje też niezwykle gęstej i złożonej opowieści.


 

  Oryginalny i zabawny punkt wyjścia.

  Sympatyczny duet głównych bohaterów.

  Ciepły, rodzinny charakter opowieści.

  Ładna oprawa rysunkowa.

  Niewykorzystany potencjał fabularny.

  Zbyt mało miejsca na rozwinięcie relacji rodzinnych.

  Powtarzalność niektórych żartów.

 


OCENA: 7/10
Ocena mangi Mój ojciec jest jednorożcem od wydawnictwa Waneko.Mój ojciec jest jednorożcem to komedia obyczajowa, która wykorzystuje fantastyczną postać do pokazania codziennych problemów związanych z budowaniem nowej rodziny. Jej charakterystycznym elementem jest odwrócenie tradycyjnych ról, ponieważ to matka pozostaje aktywna zawodowo, a niezwykły ojczym próbuje odnaleźć się w obowiązkach domowych. Manga nie potrzebuje skomplikowanej mitologii, żeby stworzyć własną tożsamość, ponieważ najwięcej zawdzięcza kontrastowi między niezwykłym Masaru a całkowicie zwyczajnym życiem jego pasierba. Pod warstwą absurdalnego humoru kryje się opowieść o tolerancji, wzajemnym poznawaniu się i stopniowym przełamywaniu uprzedzeń. To kameralna historia, która stawia na pozytywne emocje zamiast dramatycznych zwrotów akcji. Dla kogo? Dla miłośników lekkich mang obyczajowych, komedii z absurdalnym pomysłem wyjściowym oraz historii o nietypowych rodzinach, które potrafią poprawić humor.

Mangę do recenzji dostarczyło wydawnictwo Waneko. Komiks można również znaleźć na Komiksiarnia Katowice i Ceneo.
Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Najstarsze
Najnowsze
0
Chętnie poznam Twoje przemyślenia, skomentuj.x
PopKulturowy Kociołek
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.