Katekyo Hitman Reborn tom 1-2 – recenzja mangi.

Tsuna Sawada jest życiowym nieudacznikiem, ale los przygotował dla niego dość zaskakującą rolę. Ma on zostać bossem potężnej rodziny Vongola. Katekyo Hitman Reborn! tom 1-2 pokazuje nam powolny i bolesny proces przemiany nieudolnego nastolatka w lidera mafijnej rodziny i to wszystko pod czujnym okiem bobasa-mordercy. Manga ta to jednak nie tylko akcja i absurd to również opowieść o pokonywaniu barier i zdobywaniu lojalnych przyjaciół.

W centrum historii stoi nastolatek Tsuna Sawada, któremu absolutnie nic nie wychodzi – ani w nauce, ani w sporcie, ani w relacjach z dziewczynami, przez co koledzy nazywają go „Beznadziejnym Tsuną”.  Jego życie zmienia się o 180 stopni, gdy w domu pojawia się Reborn, mały bobas podający się za płatnego zabójcę, wysłanego przez dziewiątego szefa potężnej włoskiej mafii Vongola. Okazuje się, że Tsuna jest jedynym żyjącym spadkobiercą i ma zostać dziesiątym bossem rodziny, a Reborn ma go do tego przygotować. W procesie „szkolenia” stosuje on dość szalone metody, które nie będą obojętne dla zdrowia i życia nastolatka. Pierwsze dwa tomy przedstawiają codzienne perypetie Tsuny – od wpadek w szkole, przez kłopoty z rówieśnikami, aż po zabawne starcia z innymi członkami mafii. W tym czasie powoli pojawiają się również postacie drugoplanowe, które wzbogacają historię i nadają jej unikalny humorystyczno-przygodowy charakter.

Katekyo Hitman Reborn! tom 1-2 to manga, która od pierwszych stron pokazuje, że świat shōnen może być nie tylko pełen akcji, ale i absurdalnego humoru. Akira Amano naprawdę sprawnie łączy tu wszechobecne żarty z wyraźną dawką widowiskowości. Ten miks nie tylko wielokrotnie rozweseli czytelnika, ale też przykuje jego uwagę.

Jeśli chodzi o zalety mangi to z pewnością trzeba do nich zaliczyć kreację wyrazistych postaci. Reborn jest mistrzowsko zabawny, pełen charyzmy i sprytu, a jego metody szkoleniowe są zarówno szalone, jak i widowiskowe. Tsuna natomiast jest bohaterem, z którym łatwo się utożsamić – jego nieporadność, wpadki i wahania sprawiają, że pierwsze strony tomów to seria komicznych sytuacji. Dosyć sukcesywnie na głównej scenie pojawiają się również inne postacie, które naprawdę dobrze zostaną zapamiętane przez odbiorcę.

Drugim atutem jest sposób, w jaki autorka przedstawia świat mafii. Nie jest to poważna, mroczna opowieść o przestępcach – przeciwnie, Amano nadaje temu światu absurdalny, wręcz komiksowy wymiar. Postacie są przerysowane, niektóre umiejętności wręcz nierealne, a sytuacje często graniczą z nonsensownym humorem, co sprawia, że całość czyta się lekko i przyjemnie. Tomy 1-2 wprowadzają czytelnika w codzienne życie Tsuny i pozwalają oswoić się z regułami tego świata.

Zalety to jedno ale Katekyo Hitman Reborn! tom 1-2 ma też swoje wady. Nie da się ukryć, że próg wejścia w serię może być dla niektórych czytelników dość wysoki. Początek historii jest bowiem niesamowicie chaotyczny, a gęstość dziwnych zdarzeń i nagłe zwroty akcji sprawiają, że trudno czasem nadążyć za logiką tego świata. Historia ponadto początkowo zbyt mocno opiera się na powtarzaniu pewnego schematu z „pociskiem desperacji”, co po którymś razie staje się trochę nudne. Do tego dochodzi humor – absurdalny, krzykliwy i strasznie infantylny. Warto jednak spojrzeć na to z przymrużeniem oka i nie odstawiać mangi na półkę zbyt szybko. Z każdym kolejnym rozdziałem fabuła zaczyna się krystalizować, początkowy bałagan ustępuje miejsca coraz ciekawszej intrydze, a my orientujemy się, że ten szalony wstęp był tylko barwnym fundamentem pod znacznie głębszą opowieść.

Nie można się tu za to przyczepić do oprawy wizualnej. Rysunki są czytelne i przyjemne dla oka, choć kreska Amano bywa miejscami mniej dopracowana w pierwszych scenach. Postacie zyskują jednak charakterystyczny wygląd i indywidualność, a sceny akcji – nawet te przesadnie komiczne – mają dynamikę i atrakcyjne ujęcia.

Podsumowując, Katekyo Hitman Reborn! tom 1-2 to idealny start dla osób szukających lekkiej, zabawnej, ale też pełnej niecodziennych rozwiązań shōnenowej przygody. Historia, mimo że jeszcze nie rozwija się w pełni, już w tym momencie pokazuje ogromny potencjał. Każdy rozdział przynosi nową porcję absurdalnego humoru, a bohaterowie są na tyle barwni, że łatwo ich polubić.

Poprawne otwarcie kultowej serii, które stawia na rozrywkę i budowanie relacji między bohaterami. Choć początek może wydawać się lekką komedyjką, to starannie przygotowany grunt pod przyszłe, bardziej dramatyczne wydarzenia. Autorce udaje się stworzyć unikalną atmosferę, w której mafia miesza się z codziennym życiem szkolnym w sposób niezwykle naturalny. To manga, która wymaga odrobiny cierpliwości, ale odwdzięcza się z nawiązką w miarę postępów w czytaniu. Dla kogo? Idealna pozycja dla fanów shounenów szukających nietypowej przygody z humorem i elementami mafijnych intryg.

Warto przeczytać:

Toksyczna mieszanka akcji i komedii – recenzja mangi Marriagetoxin tom 1-4. Szaleństwa na Okinawie – recenzja mangi Great Teacher Onizuka tom 13-14. Spy x Family tom 10 – recenzja mangi. Dr. Stone tom 20 – recenzja mangi.